Bemoedigende maandag

Deze foto zag ik gisteren op Facebook en de tekst raakte me dermate dat ik hem onmiddelijk gedeeld heb, met mijn eigen ontvangst erbij:
The aim is clear:  “Stay open minded and respectful and as Joy has its own key of the house, to enter whenever convenient, sorrow can leave when it has overstayed its welcome….the backdoor is unlocked… “

Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Lingerie in plaats van aanrecht (52)

80 deuren verder (52) Friends

Vrouwen in Saoedi-Arabië Vrouwen achter het stuur

Het interview waar Hassnea in Vrouwen in de slipstream naar verwijst, heb ik gezien.
Ik vond het toen uiterst hoopvol en vooruitstrevend overkomen, voor dat land dan.
De Saoedische Koning Abdullah had net de troon bestegen en het gesprek ging op dat moment over het rijverbod voor vrouwen. Maar in tegenstelling tot wat de koning in 2005 suggereerde, is de Saoedische samenleving, en ogenschijnlijk niet alleen de mannen, er nog steeds niet klaar voor, vrouwen achter het stuur. .
Als zoethoudertje mogen ze nu wel lingerie gaan verkopen, en al klinkt dat wat bezopen in één zin, het lijkt mij heerlijk als je je goodies bij een vrouw mag afrekenen, dat dan weer wel.
Maar het blijft natuurlijk onvoorstelbaar beperkend als je je als vrouw alleen door een chauffeur mag laten verplaatsen. Long way to go.
Manal al-Sharif  is boegbeeld geworden van het protest tegen het verbod door een filmpje op You Tube te zetten met haarzelf achter het stuur.

Lees de rest van dit artikel »


Hoe blind kun je zijn (44)

Hoe blind kun je zijn - 80 deuren verder #44  I’d rather go blind
De wanhoop spat van het scherm af, zo erg dat het  haast niet aan te zien is. “Hier hebben we 65 jaar op gewacht”, zegt Sally Taylor, doof vanaf haar geboorte en nog steeds in tranen als ze terugddenkt aan hoe meiden in de klas haar daarom voor gek versleten.
“Ik wist niet dat ik anders was”, zeg haar man Paul, “Ik had mezelf nooit als doof gezien totdat ik naar de middelbare school ging en met niet-dove kinderen te maken kreeg.
Dochter Irene besluit hen te volgen in een intiem en uiterst confronterend proces naar het plaatsen van een implantaat om geluid te kunnen ervaren en er mee te leren leven:  Hear and Now

Lees de rest van dit artikel »


Zonnegeur en Mannetraan (42)

80 deuren verder - 42 Heal de World
Niets zo heerlijk als samen door de smalste deur te kunnen. Mogelijk alleen samen in een eenpersoonsbed als je smoorverliefd een “voor de eerste keer  geluk op de vierkante meter” beleeft.
Niets zo vreselijk als geen minuut in één ruimte kunnen zijn met je geliefden, hoe groot en mooi ook.  Er is, denk ik, geen groter leed dan niet onder één dak, door één deur, bijna niet in één leven te kunnen zijn met je naaste bloedverwanten zonder elkaar het ongeluk in te wensen. Of  je nou nog voelt dat je van elkaar houdt of dat het alleen nog maar als haat door je aderen zindert.
Om daar getuige van te zijn is hartverscheurend.

Lees de rest van dit artikel »


Beschaafde wapenfeiten – Seks met wie (22)

Now that we found love Tja, wat gaan we er dan mee doen, of wat doet het met ons. Door de wol geverfd als ik ben, blijft het me fascineren, het dier mens met zijn dun laagje beschaving wat in het Westelijk deel van deze aardbol nog steeds meestal zegt voor monogamie te gaan, doet in de praktijk heel veel anders. Liegen de cijfers er niet om, mensen doen dat vaak wel. De verhalen die tussen vrienden en vriendinnen onderling over ontrouw uitgewisseld worden, zijn soms behoorlijk gekruid, laat staan wat er tussen cliënt en coach of therapeut boven tafel komt.

Lees de rest van dit artikel »


Pissig

Na  twee dagen seminar zie ik vanmorgen bij het opstaan twee vellen papier geopend op mijn computer liggen, en weet daardoor dat dit mijn onmiddellijke aandacht behoeft. Het is een brief van de school van mijn zoon, met een formulier erbij om door beiden getekend te retourneren, of om dat te laten. Dat laatste houdt dan vervolgens in dat ik akkoord zou gaan met het volgende beleid:

“School geeft er de voorkeur aan dat ouders van 18+ leerlingen nog steeds hun kind afmelden bij ziekte of opbellen voor tandarts of dokter bezoek”.

Hoe betuttelend kun je zijn.

Een achttienjarige is bij wet mondig verklaard in een groot aantal zaken, en precies daarom moeten ze ook zo’n brief sturen, met onze beider handtekeningen.

Hij/zij is stemgerechtigd en dan zou je hem/haar op school klein blijven houden, en in mijn ogen niet serieus nemen, door nog steeds de ouders verantwoordelijk te stellen voor (melding van) af- en aanwezigheid op school. Al zullen ze een en ander ongetwijfeld goed kunnen onderbouwen, ik vind het je reinste betutteling.
Dat ze ook nog durven toe te passen dat niet-tekenen automatisch inhoudt dat ik briefjes blíjf schrijven en telefoontjes blijf plegen bij ‘verzuim’ vind ik ronduit schandalig.
Het getuigd daarnaast van weinig inzicht in hoe je jongvolwassenen meer vertrouwd kunt maken met verantwoordelijkheden en bevestigd feitelijk de twijfels die ik al had over de school. Niet over de (meeste) afzonderlijke docenten, hun goodwill of hun capaciteiten, maar twijfels over het beleid.

In een adem en dus in één zin zetten ze er in de brief ook nog bij dat je bij ondertekening ook al of niet akkoord gaat dat je met een eigen inlog als ouder online naar tussentijdse examen uitslagen kunt. Met andere woorden, jij of je kind kunt niet kiezen voor de ene optie wel en de andere niet. Aardig manipulatief dus en allesbehalve chique.  Nou heeft mijn zoon totaal geen problemen met als ik zijn cijfers weet, hij is zelf de eerste die ze roept, goed of slecht, dus dat is bij ons geen issue. Wel verheugd hij zich er al een paar maanden op geen briefjes van mams meer mee te hoeven nemen en zelf zijn woord te mogen doen, en zei vanmorgen: “Voor mijn cijfers log je maar gewoon in met mijn wachtwoord hoor.

Het was mij dus een waar genoegen om het volgende mede te ondertekenen:

“Hierbij geef ik mijn ouders *geen* toestemming om voor mij ziekteverzuim of afwezigheid voor doktersbezoek of andere reden aan school te melden”.


Het geluid van echte noppen

EK 1988…ten tijde van WK2010 geschreven voorde columnistenwebsite van Schrijfbloq

Ik ben blij dat ik over de grootste voetbalhaat en mijn wrokkigheid naar liefhebbers heen ben. Ik moet er niet aan denken dat dat in deze tijd nog zo heftig zou zijn als twintig, dertig jaar geleden. Dan had ik in quarantaine moeten gaan om al degenen die ik liefheb te beschermen en mezelf te behoeden voor die heftige prikkels van afweer en afschuw.

Het begon allemaal zo mooi en lief. Als oudste dochter van een actieve voetballer, in Utrecht bij DOS en in Amsterdam bij Weetiknietmeer, werd ik van jongsafaan op de zaterdagmorgen en later ook op de zondag meegenomen naar trainingen en wedstrijden.
Aan de rand van menig veld heb ik staan hangen, en ik heb vermoedelijk wel 50 clubkantines van binnen gezien. Eerst met mijn neus tegen de bar, om ranja en later cola te bestellen. Later, toen ik opschoot, kwam ik op gelijke ooghoogte met de voetbalkantinemoekes die me voorzagen van ettelijke zakjes chips en Greenspot ijsjes.

Voor zover ik me kan herinneren liet ik het me allemaal plezierig aanleunen. Ik verveelde me weliswaar te pletter gedurende de wedstrijd maar vond het prettig om met mijn vader op stap te zijn, en in het geroezemoes na de wedstrijd dromerig te luisteren naar al het gepraat over tactiek en strategieën en wie nou vooral weer iets stoms had gedaan, of wie ‘De Kei van de Dag’ was.

Ondanks dit schijnbare paplepeleffect is er geen sprake van dat ook maar één van de voetbalregels mij ooit duidelijk is geworden, laat staan is bijgebleven, al rinkelen er eindeloos belletjes met flashbacks van ingooiende mannen met lange sportsokken aan op schoenen met noppen. Schoenen die altijd zo’n heel eigen geluid maakten op de stoeptegels als ze daarmee schijnbaar trippelend onderweg waren naar de kleedkamers.

Ik kan me geen enkel beeld van een voetbalspelende vader herinneren, ik heb ze allemaal geblokkeerd of heb gewoon niet goed opgelet. Ik vermoed het eerste, want op een gegeven moment verdween mijn vader voor enkele maanden uit mijn leven. Naar ik later begreep had hij 6 maanden in coma gelegen. In die tijd werden kinderen nog eindeloos uit het ziekenhuis geweerd bij serieuze calamiteiten met alle vervreemdende gevolgen van dien.

Dit drama geschiedde tijdens een wedstrijd, na een trap tegen zijn hoofd, omdat hij een bal wilde koppen waar iemand anders net voor een pass met zijn voet naar onderweg was. Exit leuke vriendelijke pappa en retour kwam een vader die mij eerst niet herkende en naar later bleek was veranderd in een onvoorspelbare en vaak humeurige man die maar langzaam en dan nog gedeeltelijk zijn geheugen terug kreeg.

In al mijn onmacht en verdriet over het verlies van ‘mijn pappa’, mijn veranderde leventje en ons aangeslagen gezin heb ik er vervolgens jarenlang werk van gemaakt om mijn haat op voetbal in het algemeen en op voetballiefhebbers in het bijzonder te projecteren.

Door de jaren heen kwam mijn vader’s belangstelling voor voetbal weer terug. Zelf spelen mocht hij niet meer, maar scheidsrechteren nog wel en af en toe ben ik nog met hem meegegaan in een poging dat oude gevoel van vanzelfsprekende verbondenheid terug te krijgen. Dat lukte natuurlijk van geen kanten. De magie was eraf. Ik voelde me verweesd en niet op mijn plek. Ook keek ik steeds op tegen de zondagen waar eerst nog de radioverslagen en later Studio Sport huisvredebreuk pleegden.

Pas veel later, in 1988 tijdens Duitsland-Nederland begonnen mijn ogen weer open te gaan voor de leuke kant van het fenomeen voetbal, zij het vanuit een geheel eigen invalshoek. Ik werkte in Turkije als reisleidster en Duitsers waren toentertijd al berucht om zowel de ligbedden bij het zwembad als die aan zee ‘s ochtends om 6 uur al te ‘reserveren’. 
Ik heb me rot gelachen toen ik hoorde dat een aantal boze Nederlandse gasten op een dag de hele bups in het zwembad gegooid hadden.
Mijn binnenpret hierover werd buitenpret toen het zwembadincident herhaald werd in de filmzaal en Nederlanders en Duitsers gedwongen werden door elkaar te zitten. Het was een enorm spannende wedstrijd en de hitte droeg niet bij tot tempering van de gemoederen. Die avond waren er in het hotel extra veel mensen met hoge bloeddruk en samengeperste lippen aan de maaltijd.

Sinds een jaar of vijf kan ik volop genieten van de oranjegekte en volg ik de wedstrijden waar Nederland in speelt als het uitkomt. Ik heb inmiddels ook allang mijn vader weer terug en zie hem genieten van het grote aanbod aan wedstrijden.

Vanaf augustus ook hier te lezen