Op Verzoek: Ontroering

Kwetsbaar onderwerp met gelijk een voor mij aparte associatie: genade.
Merkwaardig want geen woord wat ik vaak gebruik.
Ik probeer het te proeven en te onderzoeken.
Als iets mij ontroert voel ik me zachter worden, smelten haast en ervaar ik misschien wel iets wat je genade zou kunnen noemen.

In ontroering zit voor mij hoop, hoop op samen kunnen leven zonder pantsers, schermen, maskers.

Ontroering is voor mij een directe connectie, een verbinding met wat of wie de ontroering teweegbracht of teweegbrengt, en komt bijna altijd, of eigenlijk per definitie onverwachts.
Ik kan het vaak wél toestaan door te zetten, of te stoppen maar dan moet ik het wegslikken of afsnijden. Mij ‘vermannen’ – arme kerels toch….

Gisteren ging het op blogpraat over Pinterest en de meeste mannen vonden het niks, het woord Moodboard viel en ook dat vonden de meeste mannen niks. Pinsterest blijkt ook meest door vrouwen gebruikt te worden.
Spelen met beelden, verzamelingen aanleggen van allerlei wat je boeit, is misschien ook wel meest iets voor vrouwen of iets vrouwelijks… Verzamelaarsters dat zijn we toch wel, vermoedelijk statistisch gezien meer dan mannen, en ik zeg dan: daar komen we van Oer ook vandaan, verzamelen van bessen en ander eetbaars. Maar dit (pinsterest) heeft ook iets kunstzinnigs en intuitiefs en er zijn toch zat mannelijke kunstenaars en intuitievelingen.

Maar ik denk inderdaad dat meer mannen dan vrouwen zich vermannen als ze dreigen of neigen ontroert te worden tot een zichtbaarheidsfactor 8 – Ik weet het niet, het woord genade blijft nog even hangen… genade van het leed, het lijden, het verdriet, de frustratie. Alles wat we, wat ik niet op kunnen lossen/kan lossen, niet kunnen verhelpen, geen troost voor kunnen zijn, niet kunnen redden.

Het is iets waar ik mee stoei: aan lopen tegen wat ik allemaal niet kan, waar ik niet toe in staat ben, na zoveel jaren diep verankert te zijn geweest in een Yes, we can / Yes I can…
Om nu voorbij de berusting met mijn voeten in de aarde opnieuw hoop te krijgen, bijna tegen beter weten in, want er is nou eenmaal veel ellende, droefenis, lijden, wreedheid, geweld. Om weer zo tevreden te kunnen worden met mijn nederigheid, mijn…wat ik wél kan doen, wat ik wél kan betekenen,  zonder iets te doen zelfs…
Ik ben een doener en ik dacht een zijner, en om dan niet de automatische piloot onmiddelijk aan te zetten als ik me aangesproken voel om in actie te komen is een hele kunst.

En wat ontroert me dan, waarin ervaar ik dan zomaar genade?
Als er vanmiddag een mailtje binnenkomt van iemand die ik heel goed ken, een vakvrouw, die zegt: “Ik ga jou iedere week de lymfedrainage massages geven die je nodig hebt, het dondert niet dat je me niet kunt betalen. Ik vertrouw erop dat dat helemaal goed komt, what goes around comes around”….
Mijn hart sloeg over – Gelukkig maar, dat doet het tenminste goed, denkt de grapjas in mij onmiddelijk relativerend… maar ja, ik zat onderussen wel te huilen van geluk….en ontroering…en ervoer genade.

Dank je wel BarberaVenema voor het aanrijken van dit thema in de reeks Blog op verzoek. Ik klik net je site aan om door te linken, en wat ik dan zie staan bij 26 januari….bijzonder. Ik wens je alle goeds! 

en deze horen daar ook helemaal bij:

Advertenties

Op verzoek: Vorige levens

Graspresso

Graspresso, dat dan weer wel

Ik heb een pestpokke dag vandaag, dat zet gelijk de toon. Ik mag die woorden geeneens gebruiken van mezelf. Heilig boontje denk ik nog.
Wel twee woorden die gelijk een oud en grijs verleden met zich meebrengen van middeleeuwen, stinkende straatjes en mensen die mensen afwijzen omdat ze misschien die enge ziekte hebben etc. What else is new?
Boeiend vind ik het, ronduit boeiende materie. Vorige levens… En ook dat ik zo níet in de stemming ben om er afgestemd over te schrijve, zodanig dat ik denk: ‘Moet ik het dan wel doen’, maar Hey, that’s the deal: Vrij Schrijven op verzoek en doorgaan totdat het klaar is, dus wie weet hoe lang dit stuk wordt.

Lees de rest van dit artikel »


Op verzoek: Leefstijlverandering

Station Houten 4 febEen echt Wordfeudwoord dacht ik, toen het tot me doordrong wat er stond. Ik trok er een beetje mijn neus voor op, het associeerde met modebladen, make-overs. scheidende mannen met een leeg nieuw huis en een Ikea gids op stap. Kortom een ietwat abstract en  gekunsteld woord wat nog geeneens een eigen pagina op Wikipedia heeft. Geen woord waar je je met plezier  mee identificeert als je geen zak met geld op voorraad hebt, dacht ik.

Schoon schip maken

Tot ik vanmorgen geheel volgens plan in de keuken de blender te voorschijn haalde en een restje rode wijn door de gootsteen spoelde.
Ik realiseerde me dat ik zo ongeveer in het oog van de orkaan van het begrip leefstijlverandering zit: Van een koopwoning naar een huur woning; van auto naar openbaar vervoer; van een eigen bedrijf naar de ziektewet, van opvoeden naar ontmoederen en last but not least van een vrij trage stofwisseling met veel lichamelijke klachten naar stap één van een gezonder lichaam, namelijk het voorbereidingen treffen voor een milde detox (reinigingskuur) van een maand. Al met al geen kattepis.

Lees de rest van dit artikel »


Dodenmasker

Sfinx - Aint I good to you

Iedere dag bloggen is net als vrij schrijven iedere dag een andere ervaring.
Open deur én waarheid als een koe.
Het verbaasd me oprecht hoe ik keer op keer verrast word door de sfeer waar ik me in blijk te bevinden, of de emotie die me bekruipt, net als het verschil in gemak of ongemak tijdens het schrijven.
Ook de mate waarin ik me wel of niet bewust ben, het me wel of niet interesseerd of er iemand meeleest, verschilt van dag tot dag, soms zelfs van moment tot moment.
Ja ik doe het nog steeds om mijzelf beter te leren kennen, beter te leren schrijven zonder moeite en om mijn eigen rode draad te ontdekken, – als die er is – en die dan later terug te kunnen lezen. Maar ook om mezelf te verbazen vooral over de mate waarin ik mijzelf níet ken. Lees de rest van dit artikel »


Zwijmelen op Beton

Hert moet anders het kan anders JJVoermanDit verrukelijke leven….
Door de maagomdraaiende blog van Karin daarnet, komt weer helemaal terug hoe ik op de dag van de verhuizing hier in de hal zat te rillen met een dekbed om me heen terwijl een tiental mensen met de lift op en neer aan het gaan waren om mijn spullen van heide en ver naar boven te brengen.
Behalve hielspoor waardoor ik niet kon lopen en oververmoeidheid van de inspanningen van de dagen ervoor en de zenuwen of alles wel goed zou gaan (er waren veel zieken onder de aspirant verhuizers) kreeg ik het ook steeds kouder en bleek de volgende dag een ferme griep onder de leden te hebben. Lees de rest van dit artikel »