Niemandsland en thuishaven

Nooit Weg
Altijd Thuis

Opgewonden Harten
Blijde Gezichten
Warme Omhelzingen
en Innig Gearmd

Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Bemoedigende maandag

Deze foto zag ik gisteren op Facebook en de tekst raakte me dermate dat ik hem onmiddelijk gedeeld heb, met mijn eigen ontvangst erbij:
The aim is clear:  “Stay open minded and respectful and as Joy has its own key of the house, to enter whenever convenient, sorrow can leave when it has overstayed its welcome….the backdoor is unlocked… “

Lees de rest van dit artikel »


Op Verzoek: Ontroering

Kwetsbaar onderwerp met gelijk een voor mij aparte associatie: genade.
Merkwaardig want geen woord wat ik vaak gebruik.
Ik probeer het te proeven en te onderzoeken.
Als iets mij ontroert voel ik me zachter worden, smelten haast en ervaar ik misschien wel iets wat je genade zou kunnen noemen.

In ontroering zit voor mij hoop, hoop op samen kunnen leven zonder pantsers, schermen, maskers.

Ontroering is voor mij een directe connectie, een verbinding met wat of wie de ontroering teweegbracht of teweegbrengt, en komt bijna altijd, of eigenlijk per definitie onverwachts.
Ik kan het vaak wél toestaan door te zetten, of te stoppen maar dan moet ik het wegslikken of afsnijden. Mij ‘vermannen’ – arme kerels toch….

Gisteren ging het op blogpraat over Pinterest en de meeste mannen vonden het niks, het woord Moodboard viel en ook dat vonden de meeste mannen niks. Pinsterest blijkt ook meest door vrouwen gebruikt te worden.
Spelen met beelden, verzamelingen aanleggen van allerlei wat je boeit, is misschien ook wel meest iets voor vrouwen of iets vrouwelijks… Verzamelaarsters dat zijn we toch wel, vermoedelijk statistisch gezien meer dan mannen, en ik zeg dan: daar komen we van Oer ook vandaan, verzamelen van bessen en ander eetbaars. Maar dit (pinsterest) heeft ook iets kunstzinnigs en intuitiefs en er zijn toch zat mannelijke kunstenaars en intuitievelingen.

Maar ik denk inderdaad dat meer mannen dan vrouwen zich vermannen als ze dreigen of neigen ontroert te worden tot een zichtbaarheidsfactor 8 – Ik weet het niet, het woord genade blijft nog even hangen… genade van het leed, het lijden, het verdriet, de frustratie. Alles wat we, wat ik niet op kunnen lossen/kan lossen, niet kunnen verhelpen, geen troost voor kunnen zijn, niet kunnen redden.

Het is iets waar ik mee stoei: aan lopen tegen wat ik allemaal niet kan, waar ik niet toe in staat ben, na zoveel jaren diep verankert te zijn geweest in een Yes, we can / Yes I can…
Om nu voorbij de berusting met mijn voeten in de aarde opnieuw hoop te krijgen, bijna tegen beter weten in, want er is nou eenmaal veel ellende, droefenis, lijden, wreedheid, geweld. Om weer zo tevreden te kunnen worden met mijn nederigheid, mijn…wat ik wél kan doen, wat ik wél kan betekenen,  zonder iets te doen zelfs…
Ik ben een doener en ik dacht een zijner, en om dan niet de automatische piloot onmiddelijk aan te zetten als ik me aangesproken voel om in actie te komen is een hele kunst.

En wat ontroert me dan, waarin ervaar ik dan zomaar genade?
Als er vanmiddag een mailtje binnenkomt van iemand die ik heel goed ken, een vakvrouw, die zegt: “Ik ga jou iedere week de lymfedrainage massages geven die je nodig hebt, het dondert niet dat je me niet kunt betalen. Ik vertrouw erop dat dat helemaal goed komt, what goes around comes around”….
Mijn hart sloeg over – Gelukkig maar, dat doet het tenminste goed, denkt de grapjas in mij onmiddelijk relativerend… maar ja, ik zat onderussen wel te huilen van geluk….en ontroering…en ervoer genade.

Dank je wel BarberaVenema voor het aanrijken van dit thema in de reeks Blog op verzoek. Ik klik net je site aan om door te linken, en wat ik dan zie staan bij 26 januari….bijzonder. Ik wens je alle goeds! 

en deze horen daar ook helemaal bij:


Op verzoek: Vorige levens

Graspresso

Graspresso, dat dan weer wel

Ik heb een pestpokke dag vandaag, dat zet gelijk de toon. Ik mag die woorden geeneens gebruiken van mezelf. Heilig boontje denk ik nog.
Wel twee woorden die gelijk een oud en grijs verleden met zich meebrengen van middeleeuwen, stinkende straatjes en mensen die mensen afwijzen omdat ze misschien die enge ziekte hebben etc. What else is new?
Boeiend vind ik het, ronduit boeiende materie. Vorige levens… En ook dat ik zo níet in de stemming ben om er afgestemd over te schrijve, zodanig dat ik denk: ‘Moet ik het dan wel doen’, maar Hey, that’s the deal: Vrij Schrijven op verzoek en doorgaan totdat het klaar is, dus wie weet hoe lang dit stuk wordt.

Lees de rest van dit artikel »


Torn between two lovers

Torn between two lovers

Heelend Oog - Eén hoofd op twee kussens

In my secret life ~> maak ik een mandala voor een goede vriendin met wie ik op zijn minst een sterke band met Turkije gemeen heb. De CD speler (type jukebox met 25 stuks erin) is precies aangeland bij George Michael, Songs from the Last Century ,die ik erg veel draaide toen ik net terug was van 10 jaar leven in Turkije.
George zingt allemaal prachtige covers en het is typische torn between two lovers muziek,  en streelde toen zout in de wonde van mijn hart, wat hunkerde naar het land wat ik verlaten had en ook graag met mijn lichaam en ziel daar wilde zijn waar ik nog niet thuis was.

Lees de rest van dit artikel »


Afscheid is altijd een nieuw begin

Afscheid is altijd een nieuw beginMag ik uitrusten? – First we take Manhattan

Van mij wel.
Enorm graag zelfs.

Als jij uitgerust bent,
heb je alle aandacht,
ben je niet zo prikkelbaar,
is je korte lontje ver te zoeken.

Heerlijk als je uitgerust de trap afkomt,
norsigheid verdwenen,
helemaal klaar voor de dag,
douche in, net nog niet zingend, want dat vind je genant.

Lees de rest van dit artikel »


Het meervoud van leven is lef, en buigen ook (80)

That’s No Way To Say Goodbye
Wat is nou een goed woord voor ‘decency’?  Fatsoen? Denkelijk wel maar het klinkt zo ‘off’,  lijkt de lading niet te dekken.

Zijn illusies er om door te prikken? De Boeddhist zegt van wel.
Wat ik er van de lagere school van onthouden heb, tijdens de Godsdienstles: “Het leven is lijden”.
Dat schrok me enorm af, ik dacht: een godsdienst moet toch zijn om hoop te geven of op zijn minst troost in bange dagen, maar die definitie daar ging voor mij geen enkele troost van uit.

Lees de rest van dit artikel »