Tantra – verlangens – commitment

prep voor Feest der Verlangens 31 maart 2012
 Desire ~> Omdat er morgen een groot feest is van het Centrum voor Tantra Amsterdam, waar ik o.a. de jaartraining en diverse andere intensieve trainingen en workshops gevolgd heb, vandaag een greep uit eerder verschenen eigen werk over liefde, vrijheid en seks,
Vandaag heb ik met vier anderen de hele dag eten gekookt voor die grootse feestlijke reunie van 450 gasten en 50 vrijwilligers. Het was heerlijk om zowel met oude bekenden als onbekenden op een heel relaxte manier bergen heerlijk werk te verzetten

Hier een drie-in-de-pan over tantra.

Kan dat, Liefde in Vrijheid? En hoe eerlijk wil jij zijn in een relatie?
Ook  een gratis e-book over  Grensverleggend communiceren in relaties, eerder verschenen op Daretoo.nl

Liefde in Vrijheid ( eerder verschenen op 20 maart 2010)

Als je net een relatie achter de rug hebt waar je om wat voor reden dan ook gedesillusioneerd uit bent gekomen, is het erg aannemelijk dat als je iemand ontmoet met wie de vonken eraf spatten, je zo verblind wordt, dat je al heel snel van alles roept en belooft. In dat geval is het zaak om dat juist niet te doen, tegen alle aandrang in, niet heel snel al in de volgende vaste relatie te rollen. Het gevaar is dan namelijk heel groot dat je of allerlei patronen gaat herhalen, of een te grote roze bril op hebt zodat je je nieuwe partner niet echt kan herkennen in zijn of haar ware aard en onherroepelijk tegen varianten op gaat lopen van de relatieperikelen daarvoor.

Zielen vol verlangen en lustige lichamen

Wij mensen zijn heel interessante fenomenen, zielen vol verlangen naar verbinding met persoonlijkheden die vaak veel butsen opgelopen hebben, niet alleen in liefdesrelaties maar vaker nog tijdens de opvoeding en het opgroeien met leeftijdgenoten. En ook al zoeken we onbewust naar ultiem en vrij relateren in liefde met daarbij zo ongecompliceerd mogelijke seks, de patronen en valkuilen en blinde vlekken waar we mee behept zijn, zijn even onbewust en vaak veel krachtiger dan de drive om lief te hebben en van je te laten houden. meer…

prep voor Feest der Verlamgens - centrum voorr tantra


#wijvenweek Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.

I’m too sexy ~

Natuurlijk een veels te leuk thema om te laten glippen. Dankzij Ilse  die me er op Twitter op wees.

Die gedachten over mijn beauty queen zijn helemaal niet zo diep en ook soms erg misleidend, want het spreekwoord luidt dan wel: “Je bent zo oud als je je voelt”, dus de respectabele leeftijd van 54 is op zich geen criterium.
Maar ik ben ook nog eens flink wat kilo’s te zwaar, draag een zware bril omdat mijn ogen mijn contactlenzen niet meer verdragen en heb een conditie van een krant, of laten we zeggen van een tijdschrijft, want het is de laatste tijd al wat beter met mijn fitheid gesteld. En ik ben grijzende. Lees de rest van dit artikel »


Ode aan de liefde in vriendschap (14)

Dinsdag deur 14 80 deuren verderDance me to the end of love

Vandaag is mijn hartsvriendin jarig, mijn door dik en dun vriendin, lach en huil vriendin, mijn ik heb alles voor jou over vriendin. Mijn samen wandel en champagne met taart vriendin.

Ze heeft me Turkije en vooral The Turkish Way leren begrijpen op een manier zoals geen ander dat gekund zou hebben. Zelf kind van twee culturen, kon ze als geen ander voor mij vertalen en vertellen waarom mijn gedrag vaak als zo onmogelijk ervaren werd, drammerige rechtdoorzee Nederlandse dame als ik was. Veel te direct voor de diplomatieke en in mijn ogen omslachtige natuur van mijn Turkse omgeving.

Lees de rest van dit artikel »


Memory Lane – Turkije

Kalkan, Kas, Turkije,

Ik heb drie jaar in Kalkan gewoond. Het waren misschien wel de meest avontuurlijke, intense en afwisselende jaren in mijn leven. Het toen nog relatief rustige voormalig vissersdorpje heeft door de jaren heen een steeds meer toeristisch kakarter gekregen, zeker door de aanleg van Hotel Patara Prince, waar mijn man in 1994 de leiding van kreeg. Naar achteraf bleek was de eigenaar niet zo’n liefhebber van kleine kinderen, ook al verdiende hij zijn brood met verhuur van villa’s en kamers aan gezinnen met veelal kleine kinderen. Het binnen twee dagen verdwijnen van de driewieler van onze zoon hebben wij altijd geÏnterpreteerd als: op mijn terrein geen polonaise. Want waar gasten met hun kinderen veelal in de daarvoor bestemde plekken vertoefden met hun kroost, waren wij ‘all over the place’ en dat ervoer hij toch als overlast. Lees de rest van dit artikel »


Eitje koken

Het huis voor mezelf.
Dat ik hier vaker geweest ben, wil nog niet zeggen dat ik alles zomaar kan vinden op het moment dat ik het nodig heb, dus het was even zoeken naar hoe de TV werkt en naar lucifers voor de yumurta bereiding.

De familie is goed vertrokken, behoorlijk gestrest na een korte nacht, een paar uur flink aanpoten en met vele taken een paar weken vooruit geschoven.

En ja, ik heb een glas water achter de wegrijdende auto aan gegooid opdat hun weg zo gemakkelijk mocht gaan als water stroomt, zoals mijn ex-schoonmoeder vroeger altijd voor ons deed. Su gibi git! Een andere manier van nazwaaien. Ik vind het een mooi gebruik.

In de ochtend had ik nog een paar uur het genoegen gesmaakt om op te mogen passen en was erbij toen Mert zich voor het eerst kompleet omrolde op zijn buik. Wat een worsteling.

Yolculuk hazirZe hadden een lange autorit voor de boeg van minstens 6 uur, voor een deel door het Taurusgebergte, en net na middernacht kwam het telefoontje dat ze goed aangekomen waren in de Yayla.

De avond ervoor waren we in Restaurant Sömine in Ürgüp, om Murat zijn verjaardag te vieren samen met alle personeelsleden van Travel Atelier, hét reisbureau voor Champaign for the birtday childexclusieve bruiloften in Turkije. Mert viel snel in slaap in zijn kinderwagen en na een toast met champagne werden de wijnen gekozen en het eten besteld. Al snel ging het gesprek over de eerstvolgende grote klus: Het op handen zijnde huwelijk tussen een Iraquese vrouw en een Libanees, een huwelijk wat nooit in een van beider vaderlanden zou kunnen plaats vinden. Een echt flitshuwelijk qua notariële voorbereiding zoals dat alleen maar in Turkije en Las Vegas schijnt te kunnen: al het officiële papierwerk kan hier tegenwoordig in één dag geregeld worden.

Het was een feestelijke avond met heerlijk eten en de nodige raadgevingen voor al het verantwoordelijke personeel hoe de puntjes op de i’s te zetten van die op komst zijnde huwelijksdag tijdens de afwezigheid van de beide patrons .

Vandaag is een rustdag; de plantjes water geven op het balkon, bezinning op de komende dagen, zien dat de Turkse Simkaart in het juiste telefoontoestel komt voor alle lokale telefoontjes, de Bakal met de lekkerste yogurt uitkiezen. Zo nog even volop genieten van DiziMax en mijn TV ‘schade’  wat series als de Mentalist, V, Brothers and Sisters betreft  inhalen. In HD breedbeeld nog wel.

Morgenochtend in alle vroegte, voor de ergste hitte, op pad of in de pedalen, al naar gelang de muts staat, om zoals altijd een afspraak te maken bij de geweldige manicur/pedicur, een terrasje te pikken en even langs kantoor te gaan om een memorycard op te halen. Dan een meditatie-CD inspreken en de dag zich verder laten ontvouwen. Nu eerst een eitje en Castle.

Su gibi git!: Voorspoedige reis
Patron:
Baas
Yumurta: Ei
Yayla: Buitenhuis in de bergen, om zomers aan de hitte van de stad te ontsnappen
Sömine: Schoorsteen
DiziMax:
Speciaal TV kanaal voor Dizi’s: TV Series
Manicur/pedicur: Manicure/pedicure


Verrassingsfeest

19 mei 2009, 11:08

Afgelopen zondag heb ik samen met zus en broer een grandioos verrassingsfeest georganiseerd voor onze vader, om hem eens in het zonnetje te zetten. Mede ingegeven door de wens om niet pas na zijn overlijden alle mensen die om hem geven en hem dankbaar zijn voor zijn rol in hun leven bij elkaar te zien lachen door hun tranen heen, maar bij zijn leven en welzijn.

Iedereen die uitgenodigd werd, was enthousiast in de respons; klanten van 30, 40, 50 jaar, waarvoor hij altijd de verzekeringen had verzorgt maar die hij ook had bijgestaan bij scheiding en overlijden, zo was dat vroeger nog met je verzekeringsagent, alles veel persoonlijker, lief en leed delend.
Maar ook waren er familieleden uitgenodigd én gekomen en mensen van de biljartvereniging.

De lieve man was totaal verbijsterd bij binnenkomst. we hadden hem met een smoes van Clubkampioenschappen van mijn zoon daar gekregen en hij keek minuten lang de zaal rond: familieleden uit Friesland, waar hij net die ochtend vandaan was gereden, zijn zoon vrouw en kind waarvan hij niet beter wist dan dat ze aan het varen waren op de Waddenzee, kleindochter uit Duitsland en later op Skype kwamen vrienden en bekenden uit Slovenië en Turkije en via de telefoon en brieven oud-collega’s en dierbare andere oude bekenden hun bijdrage leveren aan het in het zonnetje zetten van deze bijzondere man.

Hij bleef maar mompelen: ter gelegenheid van wat? Nou daar hadden we de hele middag voor genomen om dat duidelijk te maken, en kort samengevat was het antwoord: Ter gelegenheid van Jou!
Oud familieleden kwamen opdraven met filmpjes uit 1961 op DVD gezet waarop hij en mijn moeder aan het dansen waren in een werfkelder in Utrecht, alweer op een familiefeest want ik kon mijn opa, zijn vader, erop herkennen, en sowieso allerlei andere geweldige foto’s en anekdotes met teken en plak en knipwerk van de kleinkinderen en neven en nichten in een groot boek.

Mijn vader is mijn grote voorbeeld van IEDP
(Iedereen Elke Dag Plezier, een netwerk op Linkedin waar ik lid van ben) en dat ondanks waanzinnig veel tegenslagen, ziekte en andere uitdagingen in zijn leven.
Hij heeft skiën en zwemmen geleerd op zijn 50ste en gaat nog ieder jaar (77 3/4 is hij nu, dat stond ook op de ballonnen :-) met de caravan naar de wintersport, ook al heeft hij een pacemaker en een lastige heup. De stube-houder helpt hem dan met zijn ski-schoenen aantrekken en wacht hem op met warme chokolademelk.

Met de paplepel ingegoten
Met zijn 11e haalde hij zijn typediploma om berichten voor het verzet te typen, coderen en daarna rondbezorgen. Hij en zijn broers en zussen hebben de oorlog als één groot avontuur ervaren, ze hadden onderduikers in huis en een heel gangenstelsel onder de keukens in de hele straat doorgegraven om bij een razzia een uitweg te kunnen bieden. Ze bietsen uit de gaarkeukens van de Duitsers bij hun in de straat en stalen iedere nacht witte en rode kool van de door de bezetter geconfisqueerde groenteveiling op de Croeselaan om die vervolgens in de straat onder alle gezinnen te verdelen.

Mijn opa blijkt districtshoofd van het verzet te zijn gewist, dát detail wist ik nog niet of was ik vergeten en alhoewel het voor sommigen achteraf discutabel is of je wel het recht hebt om je kinderen aan zóveel gevaren bloot te stellen – berichten verspreiden reizend met een bus vol Duitse soldaten -, heeft het al mijn ooms en tantes weerbaar gemaakt voor tegenslag, altijd het half volle glas herkennen en te gaan voor de positieve insteek. Ik heb het van niemand vreemd.

Gisteren zat ik die oude filmpjes op mijn laptop te bekijken en mijn al lang bestaande wens om al zijn verhalen niet te laten vervagen mét hem, als hij overlijd, kreeg in ene gestalte in mijn plan doorzetten om een boek te gaan schrijven…de kronieken van….
Waar ik allang zelf aan het schrijven was daarvoor, besloot ik gisteren van het ene moment op het andere een laptop voor hem te kopen om hemzelf alles uit eerste hand te laten vertellen, want hij is een meester verteller en heeft nog vele eieren te leggen.
Dan kan hij ook zelf gaan skypen met zijn vrienden over de hele wereld en met zijn zoon die vaart.
Mijn zoonlief heeft een voordelig exemplaar gevonden op Internet en daar gaat zo de bestelling de deur voor uit.
Familieleden en vrienden die dit lezen; nog even mondje dicht :-)