Hoe blind kun je zijn (44)

Hoe blind kun je zijn - 80 deuren verder #44  I’d rather go blind
De wanhoop spat van het scherm af, zo erg dat het  haast niet aan te zien is. “Hier hebben we 65 jaar op gewacht”, zegt Sally Taylor, doof vanaf haar geboorte en nog steeds in tranen als ze terugddenkt aan hoe meiden in de klas haar daarom voor gek versleten.
“Ik wist niet dat ik anders was”, zeg haar man Paul, “Ik had mezelf nooit als doof gezien totdat ik naar de middelbare school ging en met niet-dove kinderen te maken kreeg.
Dochter Irene besluit hen te volgen in een intiem en uiterst confronterend proces naar het plaatsen van een implantaat om geluid te kunnen ervaren en er mee te leren leven:  Hear and Now

Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

WiseFoolProject

Mijn 2010
Verzamelde colums/blogs 2009-2010 in één PDF downloaden kan Hier!

  

 

 

 

 

 

 

Vallen en opstaan
2010 is niet mijn meest gemakkelijke jaar geweest. Begin december 2009 kwam de hangmat waar ik een kopje koffie in zat te drinken uit het plafond zetten. Nota bene op een seminar over “Werken in Overvloed”.
De bouwlamp die daar achteraan op mijn hoofd viel, deed het hem. Met naar ik dacht “álleen maar” een gescheurd oor ging ik in het ziekenhuis nog eens onderuit en kwam met een halskraag in een MRI scan terecht. Euforisch van de anti-shock stofjes kon ik absurd genoeg alleen maar denken: “Als het niet slechter wordt dan dit, kan ik in ieder geval nog liggend coachen”. Met de nodige hoofdpijn, veel Jantje lacht Jantje huilt giechels erachter aan, en opgehaald door een goede vriend, kon ik gelukkig halverwege de dag vertrekken. Een periode van maanden concentratie stoornissen en diepe vermoeidheid kon me er niet toe brengen om verhaal te gaan halen bij de organisatie, zoals door mensen in mijn omgeving geadviseerd werd. Los van wat dat aan gedoe en tijd vraagt met een open einde naar wat dat oplevert, ligt het absoluut niet in mijn aard. Evengoed werd 2010 mede daardoor een jaar waarin er veel minder werk uit mijn handen gekomen is dan ik hoopte, en ingepland had. Toen ik daarnaast ook in mei nog last van hartritmestoornissen kreeg, zag ik het somber in.

Fool
Ik voelde met het lekkerst als ik aan het schrijven was, niet bepaald mijn bron van inkomsten, en dyslectisch als ik ben, soms wat gecompliceert, maar ook heel erg leuk en ontspannend. Voor SchrijfbloQ bijvoorbeeld, en tijdens mijn werkvakantie in Turkije meedoen met een wedstrijdje “Met jouw blog in mijn boek”, was een heerlijke  uitdaging, te meer daar ik mijn bijdrage letterlijk om tien voor twaalf inleverde. Ik was even van een terras naar binnen gewipt met het glas wijn nog naast me en voelde dat het een “winner” was, maar vond dat tegelijk een beetje arro. Leuk dat het later bevestigd werd en een publicatie opleverde in het boek ” Beweging in de zaak”  Van Wim Aalbers.

Wise
Mijn beste zakelijke moment in 2010 was toen ik een grote vertaalopdracht in mijn schoot geworpen kreeg. Alhoewel ik de omvang daarvan op dat moment niet zo kon overzien, besefte ik later hoe ik daarmee bof. The Skilled Helper, qua onderwerp heel erg in mijn straatje, is gelukkig ook een supergoed boek. Behalve dat het de komende maanden veel noeste arbeid zal vragen,is het ook ronduit boeiend om mee bezig te zijn.

Een ander moment wat echt super was, was het bevestigd krijgen van de aanwezigheid van een journaliste van een gerenommeerd  tijdschrift,  bij de herfstretraiteweek in Capadocië, Turkije,  in oktober 2010. Het artikel verschijnt in 2011 en zal hopenlijk bij mijn hoogtepunten voor het komend jaar gaan horen. Insallah een mooie aanloop naar de volgende geplande retraite weken in oktober 2011.
De week zelf was trouwens ook echt grandioos!

WiseFool in progress
Het mooiste privé moment viel feitelijk in de periode die ik in juli/augstus in het huis van mijn ex en zijn vrouw doorbracht. Terwijl zij met onze zoon zoals ieder jaar aan het varen waren op de mediterrane wateren, kon ik riant mijn gang gaan in Urgup, Capadocie.
De aaneenschakeling van ontspannen niets hoeven, terwijl er toch veel uit mijn handen kwam, deed  me enorm goed. Om gewoon uit nieuwsgierigheid een trouwerij  mee te maken,  en van het ene op het andere moment tot fotograaf én getuige gebombardeerd te worden was de kers op de slagroom.  Mijn ex en zakenpartner dacht dat ik me thuis verveelde en drong er vanaf de Middellandse Zee op aan om een kijkje te gaan nemen en ook feedback te geven over hoe het, in zijn afwezigheid, door zijn mensen aangepakt werd.

Het huwelijk waar het over gaat was van een stel waarvan zij van Turkse en hij van Australische afkomst is.
Ze wilden de plechtigheid op haar geboortegrond houden en het grote feest bij terugkomst in hun woonplaats in Australië vieren.
Haar Turkse familie wilde er niet bij zijn en zo bestond het gezelschap alleen uit de jonge mannen en vrouwen van TravelAtelier, het hotel personeel, de ambtenaar et moi.

Who the hell is Caroline?
De oorspronkelijke getuige van de bruidegom zou een buurvrouw van de hoteleigenaresse geweest zijn, maar die liet het op het laatste moment afweten. Tien minuten voor de plechtigheid maakten Gom en ik kennis. Toen hij, samen met zijn “bride to be” een kwartier later bovenaan de trap stond en riep: “Caroline, can we come down now?”, vertelde hij later dat zijn vrouw had gevraagd: “Who the hell is  Caroline? ” Nadat dat opgehelderd was, kon de plechtigheid beginnen.
Het werd voor mij fotograferen met een handicap, omdat ik als getuige geruime tijd aan De Tafel door moest brengen, maar dat leverde tegelijk ook enorm intieme plaatjes op.
Al die cruciale momenten, zij het allemaal vanuit één enkel perspectief, er zo dicht op mogen zitten, was geweldig! Uiteindelijk kwam de dorpsfotograaf, te laat, ook nog opdagen, en aan hem de eer om ze gedurende een uur over de hotel gronden flanerend een slot- reportage te bezorgen terwijl wij de entourage op het terras aan het inpakken waren.

Breakthrough
 Eind november deed ik een training met mijn zoon samen, en als ik eerlijk ben, waren dat de beste drie dagen van mijn leven sinds zijn geboorte. Waar de titel: “Breakthrough to Succes”, doet vermoeden dat het over een zakelijke training gaat, is het tegenovergestelde het geval. Persoonlijke ontwikkeling en opruimen van ondermijnende overtuigingen die het leven van je kwaliteiten en potentie in de weg staan, daar ging het over, en waar ik de training in de week ervoor nog af had willen zeggen vanwege de lange dagen (een veertig! uur durend “werkweekend”)  en een blasé gevoel van : “dat ken ik wel!”; “ been there, done that” – ben ik o zo blij dat ik daar geen gehoor aan heb gegeven. Het neemt te lang om uitgebreid in te gaan op wat het mij en ons en hem opgeleverd heeft, maar om een indruk te geven: als een zeventienjarige, hoogst intelligente, vaak zeer eigenwijze en opstandige puber je in de ogen kijkt en zegt: “mam, jij bent de meest perfecte moeder die ik me wensen kan”, dan komt dat erg diep binnen. Temeer als de weken daarna een duidelijke verschuiving ten goede in de relatie alleen maar doorzet.

To coach or not to coach
Wat de training mij daarnaast bracht, was dat het unheimische gevoel wat ik al twee jaar heb bij alle coaches, inclusief opleidingen, die als paddenstoelen de grond uitschieten, zodanig versterkt werd dat ik heb besloten mij te gaan ontdoen van die titel. Dat is nogal wat omdat ik, als een van de eerste niet-sport coaches in Nederland, mijn bedrijf tenslotte ook zo genoemd heb.  De eerste naam tijdens mijn freelance tijd en pre-opstart van mijn bedrijf was: “Walk your Talk”, en dat betekend voor mij niets meer of minder dan: “Wees trouw aan jezelf” (practice what you preach) en daar hoort deze volgende stap dus ook bij.  Ik vind “coach”, ondanks alle certificering en herstructurering van de beroepsgroep, een uitgehold begrip geworden, in ieder geval voor mijzelf.
Waar het heengaat en hoeveel tijd dat gaat nemen, zal blijken.

Ik wil mezelf nog veel meer profileren in mijn wijze vrouw”: in mijn leraarschap en in mijn fool”, mijn creativo, en zo al mijn ervaring als diepzinnige levensgenieter andere vormen laten krijgen. Zeker is dat ik, naast het vertalen, ook  meer zelf wil schrijven, en liefst ook fotograferen, al is het maar als uit de hand gelopen hobby.
Dat ik twee dagen na dat besluit uitgenodigd werd om Masterclasses te komen geven bij de leraaropleiding van “Itaka in Wageningen, was voor mij een knipoog van het universum.

Ik ben dus vooral heel nieuwsgierig naar mijn en dé toekomst en zie ook met lichte bezorgdheid 2011 tegemoet waar het om het grote verhaal van politiek wangedrag, geweld en corruptie in de wereld gaat. “Let there be a whole lot of loving medicine  in the World!

Ik wens ons Hartverwarmende tijden!
Carolien


Liefde in Vrijheid

Eerder verschenen op Daretoo.nl / Donderdag 22 Oktober 2009

Als je net een relatie achter de rug hebt waar je om wat voor reden dan ook gedesillusioneerd uit bent gekomen, is het erg aannemelijk dat als je iemand ontmoet met wie de vonken eraf spatten,  je zo verblind wordt, dat je al heel snel van alles roept en belooft. In dat geval is het zaak om dat juist niet te doen, tegen alle aandrang in, niet heel snel al in de volgende vaste relatie te rollen. Het gevaar is dan namelijk heel groot dat je of allerlei patronen gaat herhalen, of een te grote roze bril op hebt zodat je je nieuwe partner niet echt kan herkennen in zijn of haar ware aard en onherroepelijk tegen varianten op gaat lopen van de relatieperikelen daarvoor.

Zielen vol verlangen en lustige lichamen

Wij mensen zijn heel interessante fenomenen, zielen vol verlangen naar verbinding met persoonlijkheden die vaak veel butsen opgelopen hebben, niet alleen in liefdesrelaties maar vaker nog tijdens de opvoeding en het opgroeien met leeftijdgenoten. En ook al zoeken we onbewust naar ultiem en vrij relateren in liefde met daarbij zo ongecompliceerd mogelijke seks, de patronen en valkuilen en blinde vlekken waar we mee behept zijn, zijn even onbewust en vaak veel krachtiger dan de drive om lief te hebben en van je te laten houden.

Maar ja wat dan?

Om te beginnen je wonden likken, misschien eerst nog veel troostmuziek draaien en huilend herinneringen ophalen, om vervolgens te gaan zoeken naar waar je verder van opknapt: afspraken met goeie vrienden, leuke bezigheden, bevredigend werk. Als dat er allemaal in zit, ben je al een heel eind.
Gun jezelf ook gerust om verliefd te worden, te zoenen, heerlijk te vrijen als je daar alweer aan toe bent. Laat je alleen niet verleiden tot het uitspreken van beloftes, hoe verleidelijk ook. En als je jezelf helemaal een lol wilt doen, prik dan consequent alle verwachtingen door bij je liefdespartners in spe of in realtime.

Tantrisch Onderzoek

Mogelijk heb je wel eens van tantra gehoord, misschien heb je er ervaring mee of allerlei ideeën of fantasieën over, want er gaan bijna over niets zoveel wilde verhalen de wereld rond als over tantra. Mijns inziens is de essentie van tantra: durven zijn met wat waar is zonder er gelijk een verhaal van te hoeven maken of conclusies uit te hoeven trekken. Die neiging hebben we vaak wel. Wat het grote cadeau is als je single bent, is dat je kunt gaan experimenteren met waar jij nu eigenlijk het meest van tot bloei komt. Zodra je je dan al weer vast gaat leggen aan: ‘Nu horen wij bij elkaar want we hebben het al twee weken of twee maanden zo goed samen’, ontzeg je jezelf een heel tantrisch onderzoek naar wat er fijn, lekker, leuk, spannend, en vreselijk eng kan zijn aan je ongebondenheid en hoe verbonden je wilt zijn.  Dus: Voorlopig geen commitments voor de lange termijn!

Rad van Fortuin

Misschien denk je nu: ‘Ja lekker zeg, vrijheid blijheid, daar kan ik dus nooit op bouwen’!
Nou, dat is precies mijn punt. het is echt heel erg verstandig na één of meer langdurige relaties om een tijdje echt niet op iemand anders te willen gaan bouwen, of op jezelf te gaan laten bouwen.
Zonder vaste relatie zijn, is dé gelegenheid om je eigen emotionele afhankelijkheidsfundamenten te onderzoeken op hout- of betonrot, terwijl je wel met anderen flirt, relateert, zoent, al of niet vrijt en vooral ook echt communiceert over wat je voelt zónder je vast te leggen met enige belofte naar de toekomst toe. Het is zaak om, hoeveel liefde er ook stroomt, hoe goed en opwindend de seks ook is, het liefdeswiel eerst en vooral voor jezelf te laten draaien!


Ontrouw?

eerder verschenen op Daretoo.nl Maandag 05 Oktober 2009

Iemand vroeg laatst: Wat zou jij doen als…..? “Je in de trein zit en iemand komt je coupé binnen waar je hart van over slaat: “Wauw” !
En dat terwijl je een leuke relatie ‘thuis hebt zitten’. Je zondigt voor je gevoel eigenlijk nu al, alles aan die persoon is leuk.

Dan blijkt uit een telefoongesprek dat hij/zij een lief heeft, je had het kunnen weten. Jullie blikken kruisen elkaar, en jullie beginnen spontaan te lachen, er springt een vonk over. Maar ja wat ga je doen, zeggen? Je beseft in een flits dat je maar één kans krijgt, dadelijk stopt de trein en dat is jouw eindstation.

Opwindende ontmoeting

Mijn antwoord was: als ik ‘een leuke relatie thuis heb zitten’ en mijn commitment monogaam is, dan kan ik nog steeds heerlijk genieten van fijne mooie sprankelende sexy en lekkere mensen, er contact mee hebben, ook telefoonnummers uitwisselen. Om vervolgens ‘ s avonds tegen mijn lief te zeggen: “Ik heb zo’n spannend mens ontmoet, het knetterde helemaal tussen ons”!

Als je hart overslaat en je iemand te wauw vindt, dan is dat geen zonde, wat je er vervolgens mee dóet, kan zonde of zonderling zijn of zondig voelen…..afhankelijk van je emotionele intelligentie en de commitments met je partner. Je gevoelens hoef je niet te censureren, reguleren wat je ermee doet, daar gaat het om!

Overal kriebels

Als ik de aandrang zou krijgen om ‘stiekem’ mijn zelf gekozen commitment eenzijdig aan diggelen te schieten, ook al is dat eerst alleen nog te definiëren als ‘emotionele ontrouw’, en fantasieën heb of gedrag vertoon waarvan ik liever niet wil dat mijn partner ze weet of ziet, dan zwengel ik dat zo snel mogelijk bij mijn partner aan en zeg dat ik ‘de kriebels krijg’, de hots heb, verlang naar….en gaan we in conclaaf over of ik ook gehoor wil geven aan die gevoelens, over de aard van onze commitment, moet die opengebroken of is er iets anders wat rammelt en aandacht behoeft in of buiten ‘ die leuke relatie’.

Geef je bloot

Klinkt mogelijk saai maar is meestal het tegenovergestelde, het wordt dan pas echt zinderend spannend; de spanning waar de heer in kwestie al of niet bewust naar op zoek was. Het lef wat het vraagt en de intimiteit die het met zich mee brengt om zo met je billen en je gevoelens bloot te gaan, getuigt van moed. En ja, het is zeker ook risicovol, want je kán niet weten waar het heen gaat of waar jij of je lief heen blijken te willen bewegen, dus je komt al gauw buiten je comfortzone terecht als je eerlijk blijft of wordt. En het loont zich: Het is waanzinnig hoeveel energie het slurpt om geheimen, hoe piepklein ook, in stand te houden. Sommige mensen hebben er echt een dagtaak aan om alle innerlijke muurtjes van de gevoelscompartimenten overeind te houden. Wat het je naast soms pittige confrontaties op kan leveren is ongekende vreugde, opluchting én zinderende opwinding.