Toch weg en Wiegel (8)

River Deep Mountain High is een van mijn meest favoriete uplifting songs. Zowel van Tina Turner zelf als in de uitvoering van Annie Lennox.
Ik heb betere studio versies van haar gehoord, maar vind haar hier zo heerlijk naturel, vandaar. Waarom dit speciaal is blijven hangen is ook omdat het jaren geleden hét meezing lied was in de auto, volgens mij onderweg naar mijn ex-schoonouders, met twee kinderen achterin die zich dan eerst geneerden en het dan toch wel grappig vonden dat hun ouders zo meeblerden. Het was toen geloof ik al zo dat de een dan de muziek op zijn eigen hoofd harder zette en de ander mee begon te zingen.

Zeuren

Vandaag was een druk dagje want de padre familias heeft besloten dat hij genoeg opgeknapt is om zich aan zijn oorspronkelijke plannen te houden: met de caravan richting Friesland zodat zijn kleindochter die met haar vriendin kan gebruiken voor een weekje vakantie. Hij kan daar in de buurt vissen en verheugd zich er tevens op om andere familieleden te verrassen met dat hij alweer zo in vorm is.
Hij heeft inmiddels goed de ziekte in dat wij hem om de haverklap vragen om het kalm aan te doen en ik heb me inmiddels ook voorgenomen om dat niet meer te doen. Al blijft dat lastig als je iemand van wie je houdt die net uit het ziekenhuis komt, ziet puffen en zweten. Maar dat is mijn uitdaging.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Toch weg

Vandaag hebben we met vereende krachten zijn caravan gehaald, leeggeruimd en wat uitgesopt hier en daar. Bijgaande foto’s zijn o.a. van de caravan opslag waar hij al tweeentwintig jaar zijn caravan stalt Een heerlijke vergaarbak van oude en spiksplinternieuwe auto’s, campers en caravans, kippen in het kantoor, en of we alsjeblieft ook wat boontjes wilden meenemen uit de moestuin…

Wiegel

Omdat dit weer zo’n dagje persoonlijk familie gebeuren was, kom ik even niet op veel anders dan dat ik vanmorgen in het ziekenhuis een leuke column van Wiegel las, hij volgens mij vandaag jarig is en mijn Pa apetrots dat hij daar ooit een balletjeBiljarten Wiegel mee gestoten heeft, (of het was geloof ik arbitreren), bij de Europesche kampioenschappen een paar jaar geleden.

Gefeliciteerd Hans en gefeliciteerd Pa dat je je nog steeds niet laat kisten door de beperkingen die je lichaam je lijkt te willen opleggen.
O ja, ik heb mijn eerste, echt aantrekkelijke woonruimte aanbieding binnen. Morgen of overmorgen kijken.

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren totdat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid. Hier begon het: Open Deuren: Limit to your love


2 reacties on “Toch weg en Wiegel (8)”


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s