#wijvenweek Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.

I’m too sexy ~

Natuurlijk een veels te leuk thema om te laten glippen. Dankzij Ilse  die me er op Twitter op wees.

Die gedachten over mijn beauty queen zijn helemaal niet zo diep en ook soms erg misleidend, want het spreekwoord luidt dan wel: “Je bent zo oud als je je voelt”, dus de respectabele leeftijd van 54 is op zich geen criterium.
Maar ik ben ook nog eens flink wat kilo’s te zwaar, draag een zware bril omdat mijn ogen mijn contactlenzen niet meer verdragen en heb een conditie van een krant, of laten we zeggen van een tijdschrijft, want het is de laatste tijd al wat beter met mijn fitheid gesteld. En ik ben grijzende. Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Wat meer gassen mag wel hoor!

African Scorpion Mandalalooking for your face ~> Wakker worden door een nachtzoen is geen straf.

De dag, of liever gezegd de tijd, is door mijn handen geglipt vandaag. Of eigenlijk de vrijdagavond, want de dag en ik hielden wel gelijke tred. Al vond een jonge vrouw op de fiets daar het hare van. Ik riep haar nog na: “Ieder zijn eigen tempo” en kon een verwensing omdat ik bijna omver gereden was, maar net binnen houden. Wacht maar tot jij een keertje wat minder lekker in je vel zit, dacht ik nadat ik mijn allereerste krengige uitspraak ingeslikt had.  Maar vermoedelijk was dat precies het euvel. Zo voelt dat dus, ouder worden. Ik kon me er vroeger nooit iets bij voorstellen.

Lees de rest van dit artikel »


Paul de Leeuw belt Pa (54)

Pa Geurtsen vandaag 80 - 80 deuren verder

Happy Birthday to you!

Van Kees naar John Geurtsen, vandaag 80 jaar!

Mijn vader heeft zeker geen gemakkelijke jeugd gehad, hij had het veel aan de stok met mijn opa en moest het door zijn avonturendrang en eigenzinnigheid vaak ontgelden. Is bij tijden zo helderziend als de pest, wist als de bel ging dat de boodschap was: “Het kindje van … is overleden aan wiegedood”. Zei dat ook tegen mijn oma en kreeg daar, ongetwijfelt van pure schrik,  ongenadig voor op zijn donder.
Hij heeft ook meer dan eens  in de schuur moeten slapen omdat hij te laat thuis was en er niet meer in mocht van mijn opa.  Mijn oma kwam hem dan stiekem eten brengen.

Lees de rest van dit artikel »


Zomerlief (31)

80 deuren verder #31So Lonely
We rijden langs de haven in Harlingen om te kijken of het schip van mijn broer al is aangemeerd. Ik val stil en vraag: dit is toch de plek waar …. Zoals wel vaker praten we even over de laatste dagen en uren van mijn moeder. We vatten het gesprek weer op als we twee dagen later op de terugweg zijn.
Ik vertel hoe blij ik ben dat ik die middag, ondanks dat ik veel andere dingen te doen had, haar telefoon heb aangelegd. Ze kon niet overweg met haar mobiel en het stoorde haar mateloos dat ze mijn vader niet telefonisch kon bereiken. Die ochtend had ze  hem tevergeefs proberen door te geven dat een neef van hem was overleden. Doordat de telefoon het weer deed, kon ze die nacht om 2 uur 112 bellen. Zonder dat dit iets aan de uiteindelijke afloop veranderd heeft, was in ieder geval het laatste wat zij hoorde: “We komen eraan”.

Lees de rest van dit artikel »


Wegsleepregeling

Ik laat de schelle geluiden van snerpend remmende trams en krijsende baby’s langzaam achter me. Mijn ogen vallen op de rij gele verbodsborden, merkwaardig genoeg talrijker dan de in bloei staande bomen.
Uit het felle zonlicht wandel ik recht de fuik van Selexyz in, onder het mom van ‘schrijfboekje nodig’.  De vitrinekast is slechts gevuld met de trendy maar kleurloze MoleSkins, mijn hart gaat daar niet snel genoeg van kloppen. Ik zoek Gezond van Ivan Wolffers, met zijn heerlijk eigenzinnige kijk op ons fysieke welzijn. Wetende dat ik me op gevaarlijk terrein begeef, loop ik van het ene verdieping naar de andere.
Binnen 7 minuten sta ik weer buiten, vijf boeken rijker en veel meer cash armer dan mijn goede bui verhullen kan.
Mijn passen vallen al snel samen met de kadans van drie jonge mannen die met opgetogen gezichten hun zware last honderden meters over straat zullen dragen, mij de tijd gevend om hen uitgebreid te bekijken. Ik verbaas me vooral over hun vlotte tred. Als ik het gewicht van de enorme speakers inschat, gok ik toch zeker op 20 kilo per stuk.
De kracht van de jeugd die me tegemoet straalt, staat in schril contrast met wat ikzelf ondertussen als mijn voortschrijdende aftakeling beschouw. Mijn conditie en uithoudingsvermogen lijken hand in hand achteruit te lopen met mijn geheugen en mijn richtingsgevoel, de vergetelheid tegemoet. De huidige symptomen van toenemende verwarring en onderdrukte stress die als repeterende breuken door de dag heen mijn gevolg zijn, maken mij er niet geruster op. Dan dringt zich het beeld aan mij op van een wat verdwaasd om zich heen kijkende en ietwat onverzorgde oudere vrouw die tegenspartelt terwijl ze met zachte hand weggevoerd wordt. Ik wend me weer naar de jeugd van tegenwoordig en laat de schaduwen voor wat ze zijn. Af en toe versnel ik mijn pas om de mannen bij te houden om zo op zijn minst enkele momenten het tegenlicht van de fel schijnende zon te snel af te zijn.