Zomerlief (31)

80 deuren verder #31So Lonely
We rijden langs de haven in Harlingen om te kijken of het schip van mijn broer al is aangemeerd. Ik val stil en vraag: dit is toch de plek waar …. Zoals wel vaker praten we even over de laatste dagen en uren van mijn moeder. We vatten het gesprek weer op als we twee dagen later op de terugweg zijn.
Ik vertel hoe blij ik ben dat ik die middag, ondanks dat ik veel andere dingen te doen had, haar telefoon heb aangelegd. Ze kon niet overweg met haar mobiel en het stoorde haar mateloos dat ze mijn vader niet telefonisch kon bereiken. Die ochtend had ze  hem tevergeefs proberen door te geven dat een neef van hem was overleden. Doordat de telefoon het weer deed, kon ze die nacht om 2 uur 112 bellen. Zonder dat dit iets aan de uiteindelijke afloop veranderd heeft, was in ieder geval het laatste wat zij hoorde: “We komen eraan”.

Verveeld en Eenzaam

Hoe overleef je de zomer in een bejaarden tehuis? Er zijn 1,2 miljoen eenzame ouderen in Nederland waarvan 200.000 extreem eenzaam. Dit leer ik in het vaste onderdeel Zomerleed van EenVandaag.
Omdat in de zomer veel mensen op vakantie zijn, veel activiteiten stil komen te liggen en het komkommrtijd is op de TV, blijven veel ouderen  eenzamer dan voorheen achter. En is de een al blij als het eind augustus is, bij de ander val je meteen in diepere droefenis, die zit letterlijk op de dood te wachten.
Er wordt heel veel voor ouderen gedaan rond kerstmis, maar in de zomer ligt alles stil omdat we met ons allen op vakantie zijn. Een vrouw zegt huilend:  “ik durf niet te vragen of ik een nieuw hondje mag”. Dat zit er inderdaad niet in. “Wij hebben geen tijd om het uit te laten”, zegt de verzorgster. Dus er kan geen hondje komen. “In de gevangenis heb je het beter”, gaat ze verder. “Daar wordt je de hele dag bezig gehouden en hoef je er ook niet voor te betalen”. Waar ben je?

De laatste week samenWaardig oud worden

Door merg en been gaat het me, schrijnende werkelijkheid voor veel mensen. Het was mijn moeders grootste nachtmerrie: “Dat nooit!”
“En laat me ook nooit mensontwaardig dementeren of wegkwijnen op een ziekbed”. Mijn vader en ik kijken elkaar aan, dát is haar mooi bespaard gebleven.
Terwijl ik mogelijkheden voor centraal of anders wonen onderzoek, realiseer ik me hoe ik bof en hoe boffen behalve met de x-factor ook mede verbonden is aan je levensinstelling.
Mijn vader (79) is zijn caravan aan het opruimen voor zijn volgende vakantietripje. Niet achter de geraniums te krijgen.

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren tot dat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid. Hier begon het: Open Deuren: Limit to your love


4 reacties on “Zomerlief (31)”

  1. Weer prachtig… Ik ben even stil van deze deur en merk dat ik me in die stilte al verheug op de deur van morgen en op die erna en erna. En heerlijk dat ze ook nog allemaal op een ander moment te openen zijn. Prachtige serie. Nu al. Een hele vaas zonnebloemen waardig omdat jouw woorden ook een soort pleisters zijn… Hoe je voortdurend oog houdt voor anderen… Door die deuren als het ware naar anderen kijkt. Geweldig!
    Zou een heel goed idee zijn om daar een onderwerp van te maken op SchrijfbloQ. Iets voor jou? 😉

  2. Prachtig hoe synchoon we lopen. Jouw reactie lees ik nu en pleisters zonnebloemen is inderdaad mijn nieuwe insteek voor Schrijfbloq.nl zoals jouw draai jouw draai is die steeds terugkomt. Echt fijn je feedback omdat mijn dagelijkse deuren steeds een aarzelend zoeken zijn naar de dagboekoverstijgende waarde voor anderen dan mijzelf en je respons sterkt me in mijn gevoel van de waarde van wat ik schrijf, al is het maar voor enekelen, dat maakt dan niet uit. Jouw verheugen is mee mijn brandstof😉 Dank je wel!

  3. Monique zegt:

    Wat mooi, dit idee van schrijven rondom de deuren. Ik lees er zomaar wat doorheen – de volgorde maakt niet uit denk ik? Deze vind ik erg aangrijpend, over eenzame ouderen, hun deur zou wel wat vaker open mogen gaan…

  4. Dank je wel Monique, ik zocht naar een manier, rode draad, kompas, kapstok, om aan het regelmatig schrijven te komen, en toen kwam dit op, aan de ahnd van de deuren.
    Niet persé de makkelijkste weg daarvoor, metmuziek en beeld, maar wel een heel dankbare “stijloefening” in het groot.

    Ik zag dat jij ook een blog schrijft. Ik ga je lezen!
    Dank voor je feedback, ook elders! (26e deur)
    Hartegroet,
    Carolien


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s