Tijd krijgt kleur

#tijd op 16 feb 2012Sound of Silence

~> Ik begin tevredenheid te voelen bij het dagelijks om vijf uur wakker worden. Vermoedelijk omdat ik iets meer energie krijg door de detox en de uurtjes slaap ervoor dan genoeg blijken te zijn om ook aan de dag te kunnen beginnen.
Iets minder blij word ik van vroeg gaan slapen, wat dan wel nodig is. Daardoor val ik ook nog steevast iedere avond op de bank in slaap, maar ook dat tij zal binnenkort wel keren. Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Bloed kruipt of stroomt (43)

80 deuren verder - 43  Use Somebody & Sex on Fire van Kings of Leon zijn de nummers waar ik het afgelopen jaar het meest uitbundig van ondersteboven was. Keihard in de auto meezingen en afslagen missen, of juist in de auto blijven zitten om het nummer af te luisteren, beide is het afgelopen jaar vaker gebeurd dan ik me kan herinneren. Heerlijke medicijn voor wat Hertz Smerz heldin Adele weer zo goed kon vertegenwoordigen  met Someone like You, net als mijn tearjerker, of eerbiediger gezegd, hartzeer nummer 1, van 2010 Make you feel my love.  Adele die mij persoonlijk een geweldig plezier deed door de magistrale CD 21 op een intieme wijze te presenteren. Uniek en inclusief schemerlamp, life in The Tabernacle, met onder andere Set Fire to the rain.

Lees de rest van dit artikel »


Zo jong en dan al…

Zo jong en dan al....De eerste keer was een behoorlijke anticlimax als je in ogenschouw neemt wat er allemaal aan vooraf gegaan was. Zeer uitgebreid hadden we het over zwangerschap en ziektes gehad.
Terugblikkend kan ik me nu niet meer voorstellen dat ik als vijftienjarige zoveel verantwoordelijkheidsgevoel had. Temeer daar ik mijn eerste liefde veroverd had op zijn toenmalige vriendin, (wat ik nu niet zo voor mij vind pleiten) die in feite zelf weer overspelig was ten opzichte van hààr vaste relatie.
Het leek een behoorlijk valse, in ieder geval verwarrende start. Maar uiteindelijk zou deze blonde jonge God toch de eerste zijn waar ik All the Way mee wilde gaan en een relatie van drie jaar mee zou hebben.

We brachten een door mij geregeld bezoekje aan de Rutgersstichting voor anticonceptie, waar we door de doctoren uitgebreid voor gecomplimenteerd werden. Ze waren absoluut niet gewend dat jonge stelletjes zich zo goed voorbereiden op ‘de eerste keer’.
Zo belanden we op een gepland moment in bed, en alhoewel het behoorlijk lief en aardig was, was het allesbehalve speciaal of opwindend om op klaarlichte dag met verstijfde spieren van de zenuwen in het ouderlijk huis van geliefde te gaan vrijen. Haast op commando, zo van ‘nu moet het maar gebeuren want nu zijn de zeer streng gelovige ouders tenminste niet thuis, maar o wee als zij arriveren voordat wij komen’.

Kortom, het was voornamelijk gedoe. Ik wist al gauw dat er van genot onder dat dak geen sprake zou kunnen zijn, de geest van hel en verdoemenis waarde er teveel rond.

Alhoewel ik niet precies kon zeggen waarom, vermoedde ik toch dat we bij mij thuis meer kans maakten op een plezierige ervaring. Maar ik was wel wat onzeker over hoe dat aan te kaarten. Mijn ouders waren niet zo superblij met het leeftijdsverschil van wel drie hele jaren en niet zo happig op een verdieping van de relatie.

Enkele weken na die beroerde eerste keer zouden mijn ouders op zaterdagavond naar een feestje gaan. Ik verwachtte ze niet vroeg terug maar bleef een rare smaak in mijn mond krijgen bij het vooruitzicht van wat ik toen ‘afraffelgedoe’ noemde. Ik had helemaal geen zin om snel naar boven weer wat te gaan ‘gedoe-en’.

We hadden een tijdje TV zitten kijken op de bank, toen ik in ene de stoute schoenen aantrok en naar mijn oom en tante belde. Ik kreeg eerst mijn oom aan de lijn en na felicitaties van mijn kant en wat heen en weer geroep aan de zijne, mijn vader. Ik had bewust naar hem en niet naar mijn moeder gevraagd en viel gelijk met de deur in huis: ‘Pap, is het goed als Hans blijft slapen?’

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, toen begon hij te lachen. ‘Dat is slim’, zei hij toen, ‘om me op een feestje te bellen als ik in een goed humeur ben en eigenlijk al geen nee meer kàn zeggen’.

Ik kan me niet eens meer herinneren wat hij daarna zei, zo opgelucht was ik. Zowel over het feit dat ik het überhaupt had durven vragen, als over het antwoord zelf.
Ik gooide de hoorn op de haak terwijl hij nog midden in een zin was. Hij belde even later terug en zei droog: ‘Je moeder vindt het ook goed, fijne avond!’

We hebben die avond en nacht enorm veel lol gehad. De toon was gezet en de eerste keer rap vergeten: Het draait om plezier in bed.


Lekker!

Was te lezen op SchrijfbloQ in het kader van het thema van de maand Maart: “Vies”

Vanmiddag in de supermarkt realiseerde ik me in één klap dat ik van die flink rode puisten met een grote witte of gele kop erop pas echt vies vind. Meestal in jongensgezichten. Of dat nou is omdat jongens ongezonder eten of dat meiden eerder de juiste aanpak vinden, óf gewoon een hormonale kwestie, weet ik niet, en vind ik verder ook niet interessant.
Nou moet ik er ook meteen bijzeggen dat juist die excessen me tegelijkertijd obsessief fascineren, net als flinke zwarte mee-eters trouwens.

Mijn eerste echte grote liefde had een vulkanisch landschap op zijn rug van enorm veel littekenweefsel, afgewisseld met toen nog voornamelijk mee-eters, omdat hij sinds een aantal maanden op advies van de dokter met het eten van varkensvlees was gestopt. De enorme ontstoken rode knobbels met zich ontwikkelende koppen behoorden tegen de tijd dat ik hem leerde kennen daardoor al bijna helemaal tot het verleden. Hij heeft me in twee dingen ingewijd, waarvan een het uitermate ongegeneerd leren genieten van sex en het andere me verlustigen aan het uitknijpen van puisten en mee-eters.

Hij stelde het namelijk erg op prijs als ik iedere dag zijn rug gedurende een half uur of langer onder handen nam. In het begin stond ik er wat ambivalent tegenover maar op den duur kreeg ik de smaak te pakken, totdat het me uiteindelijk zo in zijn greep had, dat ik ronduit verslaafd was. En alhoewel ik erg blij voor hem was dat hij niet gebukt ging onder zijn kraterlandschappen en de puisten steeds verder in omvang en aantal afnamen, zag ik met een zuinig mondje mijn werkgebied met de week verkleinen.

Sindsdien ben ik verslingerd aan alle gebieden waar iets uit te knijpen is, en zelfs als dat op zéér delicate en edele delen was, mocht ik bij de diverse mannen in mijn leven relatief vaak mijn gang gaan.
Maar gedurende de laatste 10 jaar is toestemming ver te zoeken, mijn laatste ex vond het echt niets en ik mocht slechts bij hoge uitzondering en dan nog onder zeer stringente aanwijzingen te werk gaan.

Ondertussen is er ook hier een puber in huis, die, gelukkig voor hem, de huid van zijn moeder heeft. Evengoed is er met enige regelmaat een verstopte klier extra die zich toonbaar maakt.
Ik schat dat ik welgeteld drie keer mijn gang heb mogen gaan, maar daarna was het ook echt klaar. Tegenwoordig probeer ik rechts van hem te zitten omdat aan de andere kant twee flink zwarte verzonken punten me voortdurend uitdagend aanstaren.
Af en toe begin ik er nog over, diplomatiek, strategisch, manipulatief. Inderdaad zoals verslaafden te werk gaan om hun zin te krijgen.
Sinds kort heb ik eindelijk de toezegging losgepeuterd op een éénmalige kans geregiseerd mijn oude hobby te beoefenen, onder de voorwaarde dat het me lukt om bij de drogist ‘comedonendrukker’ zonder stotteren uit te spreken.