In Friendship we do real… *Vriend* #WOT 12

In friendship  the same values count Friends / Vriend ~ Upstairs my son is talking Turkish with his grandparents, English with his father and in Dutch with my sister, all within 5 minutes. Just like it was untill we left Turkey for Holland, when he was 4 years old…
Only now not IRL, but with Skype, a great way to stay connected.

It is his birthday, and 19 years ago that I was moved into the ER after 26 hours of labour. Pavaroti was playing out loud, and doctors and nurses were scrubbing there hands and getting ready to deliver my son, our son.

Lees de rest van dit artikel »


Op Verzoek: Ontroering

Kwetsbaar onderwerp met gelijk een voor mij aparte associatie: genade.
Merkwaardig want geen woord wat ik vaak gebruik.
Ik probeer het te proeven en te onderzoeken.
Als iets mij ontroert voel ik me zachter worden, smelten haast en ervaar ik misschien wel iets wat je genade zou kunnen noemen.

In ontroering zit voor mij hoop, hoop op samen kunnen leven zonder pantsers, schermen, maskers.

Ontroering is voor mij een directe connectie, een verbinding met wat of wie de ontroering teweegbracht of teweegbrengt, en komt bijna altijd, of eigenlijk per definitie onverwachts.
Ik kan het vaak wél toestaan door te zetten, of te stoppen maar dan moet ik het wegslikken of afsnijden. Mij ‘vermannen’ – arme kerels toch….

Gisteren ging het op blogpraat over Pinterest en de meeste mannen vonden het niks, het woord Moodboard viel en ook dat vonden de meeste mannen niks. Pinsterest blijkt ook meest door vrouwen gebruikt te worden.
Spelen met beelden, verzamelingen aanleggen van allerlei wat je boeit, is misschien ook wel meest iets voor vrouwen of iets vrouwelijks… Verzamelaarsters dat zijn we toch wel, vermoedelijk statistisch gezien meer dan mannen, en ik zeg dan: daar komen we van Oer ook vandaan, verzamelen van bessen en ander eetbaars. Maar dit (pinsterest) heeft ook iets kunstzinnigs en intuitiefs en er zijn toch zat mannelijke kunstenaars en intuitievelingen.

Maar ik denk inderdaad dat meer mannen dan vrouwen zich vermannen als ze dreigen of neigen ontroert te worden tot een zichtbaarheidsfactor 8 – Ik weet het niet, het woord genade blijft nog even hangen… genade van het leed, het lijden, het verdriet, de frustratie. Alles wat we, wat ik niet op kunnen lossen/kan lossen, niet kunnen verhelpen, geen troost voor kunnen zijn, niet kunnen redden.

Het is iets waar ik mee stoei: aan lopen tegen wat ik allemaal niet kan, waar ik niet toe in staat ben, na zoveel jaren diep verankert te zijn geweest in een Yes, we can / Yes I can…
Om nu voorbij de berusting met mijn voeten in de aarde opnieuw hoop te krijgen, bijna tegen beter weten in, want er is nou eenmaal veel ellende, droefenis, lijden, wreedheid, geweld. Om weer zo tevreden te kunnen worden met mijn nederigheid, mijn…wat ik wél kan doen, wat ik wél kan betekenen,  zonder iets te doen zelfs…
Ik ben een doener en ik dacht een zijner, en om dan niet de automatische piloot onmiddelijk aan te zetten als ik me aangesproken voel om in actie te komen is een hele kunst.

En wat ontroert me dan, waarin ervaar ik dan zomaar genade?
Als er vanmiddag een mailtje binnenkomt van iemand die ik heel goed ken, een vakvrouw, die zegt: “Ik ga jou iedere week de lymfedrainage massages geven die je nodig hebt, het dondert niet dat je me niet kunt betalen. Ik vertrouw erop dat dat helemaal goed komt, what goes around comes around”….
Mijn hart sloeg over – Gelukkig maar, dat doet het tenminste goed, denkt de grapjas in mij onmiddelijk relativerend… maar ja, ik zat onderussen wel te huilen van geluk….en ontroering…en ervoer genade.

Dank je wel BarberaVenema voor het aanrijken van dit thema in de reeks Blog op verzoek. Ik klik net je site aan om door te linken, en wat ik dan zie staan bij 26 januari….bijzonder. Ik wens je alle goeds! 

en deze horen daar ook helemaal bij:


Zwijmelen op Beton

Hert moet anders het kan anders JJVoermanDit verrukelijke leven….
Door de maagomdraaiende blog van Karin daarnet, komt weer helemaal terug hoe ik op de dag van de verhuizing hier in de hal zat te rillen met een dekbed om me heen terwijl een tiental mensen met de lift op en neer aan het gaan waren om mijn spullen van heide en ver naar boven te brengen.
Behalve hielspoor waardoor ik niet kon lopen en oververmoeidheid van de inspanningen van de dagen ervoor en de zenuwen of alles wel goed zou gaan (er waren veel zieken onder de aspirant verhuizers) kreeg ik het ook steeds kouder en bleek de volgende dag een ferme griep onder de leden te hebben. Lees de rest van dit artikel »


eenvoudig en huiveringwekkend geluk

Happiness
Luisterend naar Willem Jan Otten, de schrijver van  ‘De vlek, huiveringwekkende vertelling in dichtvorm ‘. raak ik gefascineert door zijn beschrijving over de Lichtstraat van het OLVG en hoe het kan verkeren met eenieder die die bewandelt: Hij schreef een fictief gedicht over verwisseling van twee longfoto’s. Een met ver gevorderde kanker en de andere ‘schoon’. Het betreffende ziekenhuis voelde zich aangesproken en nam tot zijn verbazing contact met hem op voor meer details over het betreffende ‘geval’.
Ik word ook nieuwsgierig naar zijn boek Gerichte Gedichten, met gedichten aan God, waarmee hij kans maakt op de VSB-Poëzieprijs die op de dertiende Gedichtendag, a.s. donderdag 26 januari bekend wordt gemaakt.

Lees de rest van dit artikel »


Pino and Vincent – schijn bedriegt

Dit is het tweede blogje wat ik onderbracht onder de catagorie  ‘Tijd’. Daarmee is mijn nieuwe thema geboren. Ook nu weer met beeld en geluid, net als in Open Deuren. De blog van gisteren vind ik meer een afsluiting van ‘oud’ en die van vandaag de eerste stap naar ‘nieuw”. Voel je vrij om op de Tijd voor bloggers pagina aan te haken.

What have you done

Een uitnodiging van een vriendin om mee naar het Van Gogh Museum te gaan, daar zeg ik geen nee tegen, ook niet als dat in combinatie met een bezoek aan het Anne Frank Huis is. Het eerste ben ik al veel vaker geweest, het laatste heb ik altijd verre van mij gehouden. Ik weet niet hoeveel achilleshielen een mens kan hebben maar soms lijkt het wel of ik er tien heb, en WOII met alles wat de Nazi’s uitgespookt hebben, de Joden overkomen is, is er bij mij een van. Lees de rest van dit artikel »


Het meervoud van leven is lef, en buigen ook (80)

That’s No Way To Say Goodbye
Wat is nou een goed woord voor ‘decency’?  Fatsoen? Denkelijk wel maar het klinkt zo ‘off’,  lijkt de lading niet te dekken.

Zijn illusies er om door te prikken? De Boeddhist zegt van wel.
Wat ik er van de lagere school van onthouden heb, tijdens de Godsdienstles: “Het leven is lijden”.
Dat schrok me enorm af, ik dacht: een godsdienst moet toch zijn om hoop te geven of op zijn minst troost in bange dagen, maar die definitie daar ging voor mij geen enkele troost van uit.

Lees de rest van dit artikel »


KapotMoe (75)

I Want To Break Free speelde vanmorgen op de radio terwijl ik met een slakkegangetje van zonsop- naar zonsondergang tufte. 12 uur geleden kwam ik aan in een nog rustig huis om daar de luiken te openen, koffie te zetten en tafels en stoelen in gereedheid te brengen in de tuin, voor de welkomskoffie van wat een hectische dag aanpoten zou worden.
Het enige wat er van mij verlangt werd, was mijn kop erbij houden en taken verdelen, maar zelfs dat vond ik een hele klus.

Lees de rest van dit artikel »