Tussen Hemel en Aarde (74)

Silence is Golden
mét een zeer gewaardeerd pretpakket.

Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

De rem erop of eronder (72)

Losing my Religion

Het is maar hoe je het bekijkt.
Op het nieuws zegt Jan: “rockband gooit de rem erop”. De Shiney Happy People stoppen met een groot gevoel van dankbaarheid. En of Everybody daarvan gaat Hurts en valt te bezien. De legacy is er en hopelijk gaan ze mooie dingen doen nu de rem eraf is. De vluchtige en lekkere nummertjes blijven toch wel. Ik heb er in het verleden ongeremd heerlijk op gedanst.

Lees de rest van dit artikel »


Moving on Mindfucks & Heartaches (64)

14 september 2011

It’s in hiss kissCrazyWhen doves cry –  Ready or NotEverything 7 Seconds –  Strong Enough – The PassengerLust for LifeThe Bongo Song

Lees de rest van dit artikel »


3 poorten naar de Hemel (50)

Deur naar de hemel - 80 deuren verder (50)

I Would Stay

Deuren naar de Hemel 80 deuren verder (50)Hemelpoort 1 – Geboorte- én crematie- dag vandaag
Dag Mam, I love you!

Lees de rest van dit artikel »


Het Lied van de Ziel (29)

Wednesday door 10th of AugustAin’t Got No…
Sinds de dag dat ik Wat geeft houvast’ schreef, naar aanleiding van de gruwelijke geweldadigheden in Oslo en Utoya, komt regelmatig het nummer terug dat ik die dag bij had willen voegen maar niet heb kunnen vinden. Ondanks de waardige en zelfs toepasselijker vervanger Gabriella’s song, bleef door alle gebeurtenissen van de afgelopen dagen, ‘Als alles donker is‘, steeds terugkomen in mijn gedachten. Natuurlijk kon ik geen  ‘goeie’ versie vinden, omdat ik er al een in mijn hart had. Feitelijk moet het gewoon de versie zijn van de CD Het Lied van de Ziel van Jan Kortie waar ik op meegezongen heb.

Lees de rest van dit artikel »


Open Deuren (1)

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren tot dat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Iedere dag een blog met een deur uit een dorp in Cappadocië, Turkije, mét muziekfragmenten.

Limit to your LoveLimit to your love

Over 80 dagen trek ik als het goed is de deur van mijn woning voorgoed achter me dicht, een aantal jaren achter me latend van uitbundig geluk, gemeleerd met steeds groter wordende uitdagingen, gevolgd door een aantal jaren van verdriet, loslaten en vooruit gaan kijken.
Gisteren heb ik, gestimuleerd door een paar bevriende medeschrijvers, een project omarmd om weer regelmatig tot schrijven te komen. Iets wat ik graag wil en waar de afgelopen tijd aardig de klad in gekomen. Lees de rest van dit artikel »


Verlies van een Kind

For crying out loud

24 mei, 08:40

Vrijdag 22 mei sta ik bij de Vivant met drie kaarten in mijn hand die postzegels behoeven, om een vierde uit te zoeken. De eerste twee zijn felicitatie kaarten voor twee cliënten met hun nieuwgeboren dochters, de derde is een beterschapskaart voor mijn ex-schoonvader en de kaart waarmee ik zachtjes huilend in mijn hand sta, is voor de ouders en zusje van een klasgenoot van mijn zoon die aan het overlijden is. Diezelfde vrijdag zal ik ook een email in mijn bus vinden met de uitnodiging om de viering van een 8 jarige liefdesrelatie op 8.8. ceremonieel te gaan begeleiden. Het leven in een notendop.
Ik verdom het om de kaart al te kopen, hij is nog niet officieel overleden, en zet hem terug, om de volgende ochtend met mijn zoon terug te keren die zonder overleg dezelfde kaart uitkiest.

Vrijdagavond zijn we met een groep jonge mensen en ouders bij elkaar op wat anders een normale atletiektraining zou zijn geweest, om de toedracht te horen van de krankzinnige samenloop van omstandigheden waardoor hun vriend, klasgenoot en maatje overleden is. En om samen te huilen en stil te zijn van verbijstering maar ook zachtjes en vastberaden te glimlachen over hoe zijn herinnering passend in leven gehouden zal worden bij een sponsor loop voor een goed doel die hij zelf al aan het plannen was.

Uitgesproken wordt wat enkelen al weten: Hij zal vandaag zijn organen doneren, en sommige van de volwassenen zeggen onder de indruk: “Ík heb nog geeneens dat codicil ingevuld.” Dan zegt mijn zoon: “Hij wilde dat al vanaf zijn 6e. Het wordt even nóg stiller.

Ik merk dat ik geen einde kan breien aan dit stukje omdat ik zijn einde nog niet heb kunnen accepteren.

Dag lieve Mark! Ik wens en ik denk dat je meekrijgt hoeveel er van je gehouden wordt!
Veel kracht en troost voor Niki,Ben,Ellen en iedereen die van Mark houdt en hem zal missen!