Het geluid van echte noppen

EK 1988…ten tijde van WK2010 geschreven voorde columnistenwebsite van Schrijfbloq

Ik ben blij dat ik over de grootste voetbalhaat en mijn wrokkigheid naar liefhebbers heen ben. Ik moet er niet aan denken dat dat in deze tijd nog zo heftig zou zijn als twintig, dertig jaar geleden. Dan had ik in quarantaine moeten gaan om al degenen die ik liefheb te beschermen en mezelf te behoeden voor die heftige prikkels van afweer en afschuw.

Het begon allemaal zo mooi en lief. Als oudste dochter van een actieve voetballer, in Utrecht bij DOS en in Amsterdam bij Weetiknietmeer, werd ik van jongsafaan op de zaterdagmorgen en later ook op de zondag meegenomen naar trainingen en wedstrijden.
Aan de rand van menig veld heb ik staan hangen, en ik heb vermoedelijk wel 50 clubkantines van binnen gezien. Eerst met mijn neus tegen de bar, om ranja en later cola te bestellen. Later, toen ik opschoot, kwam ik op gelijke ooghoogte met de voetbalkantinemoekes die me voorzagen van ettelijke zakjes chips en Greenspot ijsjes.

Voor zover ik me kan herinneren liet ik het me allemaal plezierig aanleunen. Ik verveelde me weliswaar te pletter gedurende de wedstrijd maar vond het prettig om met mijn vader op stap te zijn, en in het geroezemoes na de wedstrijd dromerig te luisteren naar al het gepraat over tactiek en strategieën en wie nou vooral weer iets stoms had gedaan, of wie ‘De Kei van de Dag’ was.

Ondanks dit schijnbare paplepeleffect is er geen sprake van dat ook maar één van de voetbalregels mij ooit duidelijk is geworden, laat staan is bijgebleven, al rinkelen er eindeloos belletjes met flashbacks van ingooiende mannen met lange sportsokken aan op schoenen met noppen. Schoenen die altijd zo’n heel eigen geluid maakten op de stoeptegels als ze daarmee schijnbaar trippelend onderweg waren naar de kleedkamers.

Ik kan me geen enkel beeld van een voetbalspelende vader herinneren, ik heb ze allemaal geblokkeerd of heb gewoon niet goed opgelet. Ik vermoed het eerste, want op een gegeven moment verdween mijn vader voor enkele maanden uit mijn leven. Naar ik later begreep had hij 6 maanden in coma gelegen. In die tijd werden kinderen nog eindeloos uit het ziekenhuis geweerd bij serieuze calamiteiten met alle vervreemdende gevolgen van dien.

Dit drama geschiedde tijdens een wedstrijd, na een trap tegen zijn hoofd, omdat hij een bal wilde koppen waar iemand anders net voor een pass met zijn voet naar onderweg was. Exit leuke vriendelijke pappa en retour kwam een vader die mij eerst niet herkende en naar later bleek was veranderd in een onvoorspelbare en vaak humeurige man die maar langzaam en dan nog gedeeltelijk zijn geheugen terug kreeg.

In al mijn onmacht en verdriet over het verlies van ‘mijn pappa’, mijn veranderde leventje en ons aangeslagen gezin heb ik er vervolgens jarenlang werk van gemaakt om mijn haat op voetbal in het algemeen en op voetballiefhebbers in het bijzonder te projecteren.

Door de jaren heen kwam mijn vader’s belangstelling voor voetbal weer terug. Zelf spelen mocht hij niet meer, maar scheidsrechteren nog wel en af en toe ben ik nog met hem meegegaan in een poging dat oude gevoel van vanzelfsprekende verbondenheid terug te krijgen. Dat lukte natuurlijk van geen kanten. De magie was eraf. Ik voelde me verweesd en niet op mijn plek. Ook keek ik steeds op tegen de zondagen waar eerst nog de radioverslagen en later Studio Sport huisvredebreuk pleegden.

Pas veel later, in 1988 tijdens Duitsland-Nederland begonnen mijn ogen weer open te gaan voor de leuke kant van het fenomeen voetbal, zij het vanuit een geheel eigen invalshoek. Ik werkte in Turkije als reisleidster en Duitsers waren toentertijd al berucht om zowel de ligbedden bij het zwembad als die aan zee ‘s ochtends om 6 uur al te ‘reserveren’. 
Ik heb me rot gelachen toen ik hoorde dat een aantal boze Nederlandse gasten op een dag de hele bups in het zwembad gegooid hadden.
Mijn binnenpret hierover werd buitenpret toen het zwembadincident herhaald werd in de filmzaal en Nederlanders en Duitsers gedwongen werden door elkaar te zitten. Het was een enorm spannende wedstrijd en de hitte droeg niet bij tot tempering van de gemoederen. Die avond waren er in het hotel extra veel mensen met hoge bloeddruk en samengeperste lippen aan de maaltijd.

Sinds een jaar of vijf kan ik volop genieten van de oranjegekte en volg ik de wedstrijden waar Nederland in speelt als het uitkomt. Ik heb inmiddels ook allang mijn vader weer terug en zie hem genieten van het grote aanbod aan wedstrijden.

Vanaf augustus ook hier te lezen



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s