Tijd is onderweg zijn in het nu

Voeten Thuis

The Ground beneath her Feet
Mijn eerste serie dagelijkse blogs, gestart op 12 juli 2011, ontstond na een  blogpraat review in juli 2011. Mijn blog was toen nog een behoorlijk rommeltje en er werd me naast een heleboel andere tips het gebruik van een rode draad aangeraden.

The Boss is alive & kicking #WOT8

Feit is dat ik 14 jaar geleden in een kapel van een klooster met 40 vrouwen wild heb staan dansen op Bruce Springsteen. Ik helaas maar met twee vingers want ik had het Spaans benauwd door een astma aanval. Waarschijnlijk veroorzaakt door een feit maar slechts terug te leiden tot een waarschijnlijkheid: meeldauw in de boeken van de prachtige oude bibliotheek waar wij les kregen.

Sober of niet vasten

Ik heb stiekum met je gedanst ~>

Als detoxee zit ik natuurlijk al 12 dagen hardstikke in de introspectieve, nog steeds lekker etende maar toch wel versoberde sfeer. De zonder alcohol, koffie en suiker-wind die door huize weltevree waait, valt me licht, maar omdat vandaag de officiele eerste dag van de vastenperiode is voor een steeds kleiner wordend deel van de bevolking, heb ik toch weer even naar de hoed en de rand gezocht. Het is voor mij immers 100 jaar geleden dat ik een vastentrommeltje met snoep erin heb gehad.

veegt met mij de vloer aan

 Chasing Cars ~> Als huisgenoten op reis zijn, mag ik nogal eens hardop in mezelf praten en omdat ik ook wel erg veel met mezelf bezig ben de laatste tijd, oefen ik mij regelmatig om daar even bij stil te staan.
Sommige mensen zullen het bidden noemen, maar ik gooi rustig een bedankje de lucht in als ik op ‘t nippertje aan een botsing ontsnapt ben of iets belangrijks op tijd terug vind. Dat laatste gebeurt nogal eens.

Bemoedigende maandag

Deze foto zag ik gisteren op Facebook en de tekst raakte me dermate dat ik hem onmiddelijk gedeeld heb, met mijn eigen ontvangst erbij:
The aim is clear:  “Stay open minded and respectful and as Joy has its own key of the house, to enter whenever convenient, sorrow can leave when it has overstayed its welcome….the backdoor is unlocked… “

in het reine komen met

Ik hou van mij

woorden – zonder woorden

schieten soms tekort

vol-daan

te-vreden

als het zo fijn was

en je geen wandelend reclame bord wilt lijken

een bijzondere morgen

op een bijzondere dag

die dan maar even

zonder woorden moet blijven

Binnenste binnen

koestering van mooi en lief en fijn

voedend en warm, bijzonder en zacht

zonder soft te zijn

taal is mooi boeiend bizar bizonder

Achter sluiers

zonder tipje

alleen dat

Vrij Schrijven en dan… Fok Shadid is dood

Magnificat ~> Inene beschoot me vanmorgen, vlak voor ik de douche uitstapte, de angst om dood te blijven. Wie vind me dan en over hoe lang? Gelukkig heb ik vandaag twee afspraken dus zo lang zou het niet hoeven duren, maar de plotselinge angst vloog me aan en ik moest intens huilen.
Al drogend pakte ik mijn ketting op waar op de achterkant staat: … iedere dag alsof het je laatste dans is.
Al heel lang mijn motto, maar dat heeft me ook te eager gemaakt, teveel op de toppen van mijn tenen doen lopen, altijd bang om niet het volle uit de dag te halen, en de dag ook niet willen beëindigen door de slaap. Nooit zover doorgedacht op die momenten zelf, maar reflecterend natuurlijk wel.

Tijd krijgt kleur

Sound of Silence

~> Ik begin tevredenheid te voelen bij het dagelijks om vijf uur wakker worden. Vermoedelijk omdat ik iets meer energie krijg door de detox en de uurtjes slaap ervoor dan genoeg blijken te zijn om ook aan de dag te kunnen beginnen.
Iets minder blij word ik van vroeg gaan slapen, wat dan wel nodig is. Daardoor val ik ook nog steevast iedere avond op de bank in slaap, maar ook dat tij zal binnenkort wel keren.

Eén Klootzak Opgepakt

Carmina Burana ~> Ik kan mijn stokpaardje van dit moment, mijn detox, fijn kwijt in de rubriek ‘Doe S Gezond’ in het online magazine The S Word, maar er is natuurlijk in het dagelijks leven weinig anders wat me op dit moment zo bezig houd als dat. Een heel programma inregelen heeft nu eenmaal behoorlijk wat voeten in de aarde en tijd en aandacht nodig.

Vanmorgen om vijf uur werd ik wakker met een droom waarin een hulkachtige man die vastgebonden zat op een stoel, zichzelf loswerkte en een kindje, een baby nog, weggreep en meenam. Een teken voor mij dat mijn onderbewuste flink maalt over het zijdelings meekrijgen van de reportage van Alberto Stegeman, die ik geeneens dorst te kijken nadat ik de vooraankondiging had gezien.

Onafgescheidelijk

 

Ik heb me zo geliefd gevoelt

Ik voel me zo geliefd

Ik mis wie we waren, niet wie we zijn

is onze belofte leven
niet onze grootste uitdaging

Not My Typical Sunday

Mijn plek

Un-Break my heart ~> When I think Whitney Houston, may she rest in peace, it is for me connected with a special time in my live where I spoke and dreamed in English. It was strange to notice that the moment I looked for the clip of Whitney, I immediately started to write in English. At least it took me some minutes to realize that that’s what I did. Our brain is remarkable.
Slowly I am trying to find my way back to Dutch without breaking the spell which I’m apparently in….

I notice that I’m more emotional than I realized and I am hesitating to continue as this is a Dutch language  blog platform…. I had a totally different scheme for today’s blog so I am a little off target due whats happening…

So much for this introduction.  I decide to do the inner research part in my own time, meaning later. I find this too confusing with guests arriving within fifteen minutes.  It might just be that I leave it how it is anyway, all English…and shorte as planned, a little gob-smacked by my confusion.

Underneath part  from * was what I already wrote before I started the above and it just seems right to let Annie Lennox speak for herself, the brilliant woman she is and has been as long as I know her.
I wish I could fly to the exhibit, but hey… this is already very very cute:  The House of Annie Lennox

* A Prima  Donna  in the most positive way, who I love and for me always has been a real role model is Annie Lennox. She is currently showing lots of her private collection  in the Victoria and Albert Museum where a whole exhibition has been composed and prepared to her honor and together with her. It includes loads of her creative products of the last two decades or maybe even three and her mini-house. She herself sees this project as the end of an era and a new beginning in the same time. Till 26th of february in V&A.

Today’s Downer:

One  Queen left us: I wish you a smooth passage, Whitney – I will always love you

Yesterday’s Upper: Coldplay – What a wonderful world & Fix you