Verdacht rustig….

 De man die eerder kon skiën dan zwemmen gaat nog steeds twee keer per jaar naar Sölden in Oostenrijk. Door de jaren heen heeft hij al meerder gekke en gevaarlijke dingen beleeft. Zo was hij tijdens plotseling opkomende mist eens off piste geraakt en heeft zichzelf daar in vier uur tijd uit kunnen graven, en voorzichtig de weg naar de dichtstbijzijnde skihut kunnen vinden, waarna hij door het personeel naar beneden gebracht is. Hij had tot zijn kin in de sneeuw gezeten en ging de volgende dag samen met een bevriende skileraar kijken waar het was gebeurt.

Beschermeling pur sang

Nou, zei de man  heel bemoedigend, je hebt echt geluk gehad: 4o meter  verder gaat het 180 meter steilrecht naar beneden.

De verhalen over zijn avonturen en vooral ook zijn doorzettingsvermogen en nimmer aflatende optimisme zijn onuitputtelijk en bijna spreekwoordelijk.
Wij kinderen houden regelmatig in het geheim of in het openbaar ons hart vast, en hij krijgt soms een sik van de al dan niet dagelijkse sms-jes die vragen hoe het is \natuurlijk zonder de bezorgdheid er te dik bovenop te leggen. Want zo is hij onderweg tijdens een tussenstop ook een keer bijna doodgevroren in zijn caravan, waar de barometer – 16 aangaf. Dit omdat de gasfles leeg was. Gelukkig werd hij zelf wakker en kon toen klappertandend in de auto kruipen en heeft zich met draaiende motor op kunnen warmen.
Het bleek later dat ik rond de tijd dat hij wakker werd, hier in Nederland ook ontwaakt was, en dat was de eerste keer dat ik hem, zij het enigszins aarzeld, midden in de nacht belde. Er werd natuurlijk niet opgenomen. Na drie, vier pogingen in steeds grotere ongerustheid werd ik rondom tien uur terug gebeld en vertelde hij het hele relaas.
Het liefst doet hij dat soort verhalen pas achteraf, om ons niet ongerust te maken. Met als gevolg dat wij de smsjes over het mooie weer en lekkere skieën feitelijk niet kunnen vertrouwen. Hij heeft ooit eens een keer mijn broer bijzonder pissed gemaakt door te zeggen; als ik dood ben dan hoor je het wel. Wat wel waar is natuurlijk.

Bezorgdheid so what

Ik had me ook deze keer voorgenomen om zo weinig mogelijk de geïnteresseerde en tevens bezorgde dochter uit te hangen maar het rooskleurige bericht van de tweede dag stonk volgens mij wel enigszins. Hij had namelijk een conditie van een krant en dit klonk niet als langzaam opbouwen maar meer als de wonderbaarlijke wederopstanding. Toen ik het uitrekende zou hij zes uur op de ski’s gestaan hebben. No way! Maar ik gaf hem het voordeel van de twijfel, beseffende dat ik er a) toch niks aan kon veranderen als er iets aan de hand was en b) zijn oppas en zijn moeder niet ben.

 

Family Matters

Gisteren kreeg ik een telefoontje van een tante die hier in de buurt woont en vroeg hoe het met me ging en zo nog wat meer koetjes en kalfjes. Toen bracht ze de ware reden van haar belletje ter sprake: ja, niet schrikken hoor……… maar je vader zit hier.
Na dat eerste gedeelte van die zin was ik al even afgehaakt, want we hebben zoveel sterfgevallen in de familie gehad de laatste tijd dat ik me alweer wapende voor de volgende. Wel schoot in die micro seconde voor ze de tweede helft uitsprak door me heen: gelukkig, pa kan het niet zijn (omdat dat nieuws niet via haar zou zijn gekomen, maar via de Oostenrijkse contacten).
Nou dat bleek gezien de tweede helft van de zin dus onmiddelijk daarna te kloppen, want anders had hij daar niet gezeten, maar er was overduidelijk iets aan de hand want hij zou tot 8 maart wegblijven.
Wat bleek, de goede man is op dag twee door een koter overhoop geskied en met een gelukkig ‘mooie’ breuk in zijn bovenarm en bont en blauw eergisteren in zijn eentje teruggereden. Hij was bij tante aangeland omdat hij inmiddels uitgeput was, had daar even geslapen en wat gegeten en vroeg of het goed was als hij bij mij verder zou pitten, en of ik dan vanmorgen mee zou kunnen gaan om de auto uit te laden die andere campinggasten voor hem hadden ingeruimd.

Ook wij zijn gezegend

Ja hij had wel de ANWB gebeld maar hij was het zo zat, hij wilde naar huis. Dus was hij zelf gaan rijden. Ze hadden namelijk gezegd dat het wel drie dagen zou kunnen duren. Zijn caravan heeft hij gelukkig wél laten staan.
Een van zijn goede Oostenrijkse vrienden vond het, terecht, totaalverantwoord dat hij in zijn eentje terug zou rijden met een gebroken en gefixeerde (rechter) schouder.
Mijn vader heeft hem nog heel wat uit te leggen want hij heeft hem wijsgemaakt dat een van de andere bevriende gasten op de chauffeursstoel zou gaan zitten in plaats van als passagier bij een andere vakantieganger.
We zijn het er gelukkig over eens dat de ANWB toch een betere optie was geweest, maar hij is er weer.
Ik kan de engeltjes die die man al 80 jaar op zijn rug, boven zijn hoofd, voor zijn neus en onder zijn armen heeft, niet meer tellen…. Bless them.

Paul de Leeuw belt Pa |  Zomerlief | Toch weg en Wiegel | Het geluid van echte noppen


2 reacties on “Verdacht rustig….”

  1. ow mis, wat schrikken
    heerlijk zo’n vader en wat herkenbaar

  2. […] Verdacht Rustig… | Hachée of Appeltaart? | Leverreiniging | Detoxkuur, vastenweek | Ivan Wolffers op […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s