Pino and Vincent – schijn bedriegt

Dit is het tweede blogje wat ik onderbracht onder de catagorie  ‘Tijd’. Daarmee is mijn nieuwe thema geboren. Ook nu weer met beeld en geluid, net als in Open Deuren. De blog van gisteren vind ik meer een afsluiting van ‘oud’ en die van vandaag de eerste stap naar ‘nieuw”. Voel je vrij om op de Tijd voor bloggers pagina aan te haken.

What have you done

Een uitnodiging van een vriendin om mee naar het Van Gogh Museum te gaan, daar zeg ik geen nee tegen, ook niet als dat in combinatie met een bezoek aan het Anne Frank Huis is. Het eerste ben ik al veel vaker geweest, het laatste heb ik altijd verre van mij gehouden. Ik weet niet hoeveel achilleshielen een mens kan hebben maar soms lijkt het wel of ik er tien heb, en WOII met alles wat de Nazi’s uitgespookt hebben, de Joden overkomen is, is er bij mij een van.Als kind keek ik alle films over de oorlog die ik maar mocht kijken, tot in het diepst van mijn ziel geraakt door de thema’s van machtsmisbruik, sadisme, verraad en soms schijnbare gelatenheid bij slachtoffers. Later vroeg ik me een tijdje af of ik misschien in die tijd geleefd had en dader of slachtoffer was geweest. Schindlers List was de film waarmee ik innerlijk een hoofdstuk leek af te sluiten en met Sophies Choice, veel later dus, was het echt afgelopen. De mate van waarmee ik me identificeerde, was zenuwsslopend en kostte me mijn gezondheid. Ik ben de bioscoop uitgelopen omdat ik de spanning niet meer kon verdragen en heb het einde nooit hoeven zien.

Ontsnapping uit Turkije

Mijn vriendin, die ik nog uit Turkije ken, had me in oktober gemaild: “Ik heb nog anderhalve airmail die ik voor het eind van het jaar op moet maken, anders ben ik ze kwijt. Vind je het leuk als ik een paar dagen langskom met Oud en Nieuw?”
Ik was net mijn huis uit, woonde op een kleine camping aan de rand van Utrecht in een caravan en wist absoluut niet waar ik op 30 december zou zijn, maar ik zei onmiddelijk ja!

Zij en ik gaan al twintig jaar terug. We werden vriendinnen in Antalya, Turkije, een Schotse vrouw die Engelse les gaf en zwanger was van haar Turkse vriend. Hij had lang aangedrongen op een kind, terwijl zij dat in eerste instantie helemaal niet van plan meer was met haar 40 jaar.
Enkele maanden na de geboorte  bleek dat hij haar niet alleen bedroog – we vonden een Top Tien van de vrouwen waar hij de laatste maanden, ook tijdens haar zwangerschap, op gejaagd had en mee naar bed geweest was. Hij bleek ook nog een vals paspoort te hebben en door de politie gezocht te worden. Nu is dat in Turkije niet persé iets wat tegen je hoeft te pleiten, maar a) wisten wij dat toen nog niet en b) was zij vooral geschokt over het feit dat hij een aardsleugenaar bleek te zijn die er een compleet dubbelleven op na hield, en haar overgehaald had in huisje-boompje-beestje met hem te geloven. Het koffertje had zij gezocht en in mijn bijzijn opengebroken omdat vriendinnen haar gewaarschuwt hadden, een van hun echtgenoten vond het genoeg geweest.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb haar geholpen in het geheim haar vertrek naar Schotland voor te bereiden en haar op een ochtend heel vroeg met haar kindje naar het vliegveld gebracht. Bang als ze was dat ze “Not without my daughter” moest gaan herhalen. Die dochter was ook nog eens doof, dus zocht ze naast een veilig heenkomen ook de medische kennis om daar zo goed mogelijk mee om te gaan. The rest is history. We zijn altijd vriendinnen gebleven.

Atelierpraktijk

Omdat ik al zo vaak in het Van Gogh geweest ben, kon ik rustig uitkiezen wat ik wel en niet wilde zien en het was deze keer bijzonder leuk om op de afdeling rond te lopen waar nader onderzoek ten toon werd gespreid naar de schilderijen onder de schilderijen van  Vincent en de inschattingen van de originele kleuren, erg leuk en boeiend. Inclusief een compleet ingerichte kamer, zonder Pino, op ware grootte.

Toen op naar Het Achterhuis. Indrukwekkend. Mijn advies: Ga!
Bij tijden hartverscheurend maar behapbaar en ook heel informatief. Zeker ook voor kids.
En boek zoals mijn vriendin in Godsnaam vooraf online, dan mag je via de zijdeur naar binnen. Heerlijk. Niet in die rij van 500 meter! En je koffertje/bagage kan je kwijt bij de buurman van het cafe ernaast. Voor drie euro, maar die krijg je weer terug als je er wat eet. En dat was lekker.

Van Gogh in vogelvlucht


4 reacties on “Pino and Vincent – schijn bedriegt”

  1. petepel zegt:

    Heerlijk om te lezen zulke persoonlijk verhalen ingebed in een blog over een bezoek aan twee musea. Zo lees ik ze graag.

  2. Steven Gort zegt:

    Knap hoor. Je weet aanleiding, persoonlijk inkijkje, tips, beleving en zo links en rechts verrijking met links en muziek op een bijzonder toegankelijke manier aan elkaar te breien. Knap. Nogmaals.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s