Het meervoud van leven is lef, en buigen ook (80)

That’s No Way To Say Goodbye
Wat is nou een goed woord voor ‘decency’?  Fatsoen? Denkelijk wel maar het klinkt zo ‘off’,  lijkt de lading niet te dekken.

Zijn illusies er om door te prikken? De Boeddhist zegt van wel.
Wat ik er van de lagere school van onthouden heb, tijdens de Godsdienstles: “Het leven is lijden”.
Dat schrok me enorm af, ik dacht: een godsdienst moet toch zijn om hoop te geven of op zijn minst troost in bange dagen, maar die definitie daar ging voor mij geen enkele troost van uit.

Gedurende de eerste 18 jaar van mijn leven ben ik er een expert in geworden, in lijden.
Ik leed aan het leven, de ellende die anderen elkaar en de wereld aandeden,en de zin, ook van kinderen in zo’n wereld ‘zetten’, ontging mij.
Gelukkig volgden er 31 jaren gevuld met de expertise in liefhebben, vrijbuiten, zin vinden, gelukkig toch moeder worden en vriendschappen uitbreiden.
Maar daarna werd het weer afzien, omdat de toenmalige liefde van mijn leven, mijn tempo, mijn keuzes, ongestructureerdheid en intensiteit niet aankon, aan wilde kunnen, en sloot zich zijn hart. “Ik geloof niet dat ik zo diep wil voelen als jij doet”.

Nou daar kan ik me van alles bij voorstellen, want elk voordeel heb zijn nadeel.
Waanzinnig liefhebben kán alleen maar bestaan bij gratie van in ieder geval de bereidheid te hebben ook onder ogen en in de kern te zien en te voelen van wat soms het hart kwelt. Althans in mijn beleving.
Mijn waarde vriend Chris Mogan zei altijd: je kunt je hart niet sluiten voor één aspect van het leven, dan sluit het zich ook voor het andere. Als je de vreugde wilt, zul je ook het verdriet moeten dansen.  Ik voeg er aan toe: anders blijf je alleen maar aan de oppervlakte en leef je de illusie van geluk. En tegelijk denk ik, wie ben ik om dat voor een ander te definiëren, zo is het voor mij. Zo is het nu.

Een leraar die hij om raad vroeg, schreef terug: “De dingen die je schrijft waar je nu last van hebt, waren toentertijd precies de kwaliteiten waar je op viel. Herinner je dat nog?”

De jammerte blijft en de liefde gelukkig ook – mijn hart lijkt de kunst van het sluiten verleerd en daar ben ik blij om. Beschermen ja, afschermen nee.
Ik draai me om en loop naar buiten, zonder spijt. Zelfs vergeten foto’s te nemen. Klaar.
En nee, ik ben van geen orde of dienst, ik ben van de Goden net als hij en jij.
Stevie Wonder zegt het zo mooi:” I am not free, but I am working on it”.

Dank je wel voor alle handen uit de mouwen, harten vol liefde, ogen en hersenen die mee keken en mee dachten, al dat lekkere eten en goede gaven en al die uren. Dank  lieve Margo en Loes (en Djimo), Peter V en Peter K, Emmy, José, Annemiek en Annemieke, Rob, (en Ivo) en Anneke, Pa, Roel, Ineke en Emile, Annelie en indirect ook haar Ellen (al die dozen) , Anne en Geert (nog meer dozen). Yvonne, superbedankt, samen met de meiden. Anna, Jacobine, Petra, Anita, Geert, Lucas, Murat, Pinar, Akerman en last but not least enorm chapeau en buiging voor Ellen, lieve lieve Ellen. En dank wie ik hier even vergeten ben!
Onvergetelijk dierbaar alle herinneringen aan dit avontuur, deze klus! Ik heb me zeer gedragen gevoeld en nog!
En mam, ik heb veel aan je gedacht. Jij ook bedankt!

Op weg naar het dak tussen hemel en aarde

Ik bivakkeer Tussen Hemel en Aarde, nog net niet het dak van de wereld, maar het komt in de buurt. Ik ben nieuwsgierig naar wat komen gaat én moe, heel moe.
Het was meest een waar genoegen om deze 80 deuren vol te schrijven, slechts een enkele keer een worsteling en altijd weer anders. Fijn om nu deze laatste te sluiten en de absolute waarheid te voelen dat werkelijk onlosmakelijk verbonden tegelijkertijd een nieuwe opent, al geopend is…Veel goeds met de jouwe!


14 reacties on “Het meervoud van leven is lef, en buigen ook (80)”

  1. Geert zegt:

    Heel blij dat ik heel even een deur voor je open mocht houden. Eén open deur is voor de handliggend. Tachtig is een avontuur. Glansrijk doorstaan, met alle ingangen naar overal. Tot waar dan ook!

    • Dank je wel Geert, een waar genoegen ook van mijn kant, en ja, 80 klinkt ook nu weer als heul veel. Grappig hoe onderweg echt onderweg was en het ritme, de insteek en lengte mee groeiden en krompen met tijd en slaap ritmes…. Het was spannend om daar mee mee te durven gaan en ook sommige deuren slechts met mijn vingertoppen te beroeren…

  2. José zegt:

    Ik heb het heel dapper van je gevonden Carolien, dat steeds maar weer deuren openen. Soms met de moed der wanhoop en een grimlach. En toch durven kijken naar wat is. Naar de pijn én naar de mooie dingen.Ik wens je toe dat je jezelf zult kunnen blijven beschermen maar niet afschermen. En nu uitrusten… Liefs.

    • Dank dank! Ik vind het heel leuk dat ik onderweg ook de deur naar jou heb kunnen vinden en openen en alweer zoveel dichter in de buurt ben. Binnenkort willen die hele grote boeken echt even door jouw deur om te komen logeren.

  3. Desiree zegt:

    Lieve Caroline,
    Dank je wel voor je prachtige verhalen en muziek. Ik heb er 80 dagen van genoten en ook met je meegeleefd. Misschien ken je het gedichtje van Guilaume van der Graft:
    zonder de tranen in mijn ogen
    had de wereld niet bewogen
    en ging ik nu niet opgetogen
    al het leven achterna.
    Dat wens ik je toe: dat je opgetogen het leven achterna gaat.
    Veel liefs Desirée

    • Wát een prachtig gedicht en nee ik kende het niet – dank je wel, dat koester ik!
      En dank voor je meelezen en meedelen in mijn avonturen!!
      Wortd vast weer vervolgd op een of andere wijze.
      Liefs en groet,
      Carolien

  4. F. te İ. zegt:

    Prachtig prachtig Carolien… Ik heb niet alle 80 deuren meegelezen maar wel een deel en ik vind het een enorm mooie manier om een afscheid en het begin van een nieuwe fase in je leven op een blog vorm te geven. (doe ik anders nooit hoor, zo’n lange zin ;-)) Ik wens je alle geluk en liefde van de wereld! Kus uit İstanbul!

  5. petepel zegt:

    Een waardige tachtiger…
    Succes verder en hopelijk smaakt het blogavontuur naar meer😉

  6. Ellen Kisjes zegt:

    Poging 2 (Ik ben nog geen held in het internetgebeuren)
    Ik vond in je huis een engelenkaartje,dat ik je vergat te geven. Het was “Avontuur” Van nu af aan (was 1 Okt.) het nieuwe avontuur tegemoet,het avontuur van opbouwen.
    Ik heb veel bewondering voor hoe je alles doorstaan hebt.
    Ik vertrouw met je op de toekomst,Ellen.

    • Hey Ellen, goedemorgen! Ik had je eerste poging ook gelezen en zelfs op gereageerd, dus ligt niet aan jou, wat er mee gebeurt is mag Joost en zijn zus Josina weten. Ik ben hier niet zo vaak online, dus ik had dit tweede bericht van je gemist tot nu.
      Ik schreef op de vorige dat ik niet in ‘toeval’ geloof, wel in ‘toe vallen’, en dat wat mij betreft het kaartje dus zeker ook jou betreft😉
      En ik had het werkelijk niet kunnen doorstaan op deze ‘edele’, waardige manier, als ik jullie en jou niet had gehad. Heel leuk om je binnenkort te zien Tussen Hemel en Aarde.

  7. jjvoerman zegt:

    Ontroerend en beroerend. Tril mijn snaren even mee.

  8. […] Aldus een mooie afsluiting van een dierbare reeks. En die staat verder hier […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s