Geen klap te vertellen (76)

It is a man’s world – Het duurde een paar uur vanavond voor er weer beweging en boe of bah in de tent kwam. Net als de telefoon opladen leek eigen energie verhogen voor de nacht inging een totaal onhaalbare kaart.
Het wachten was op de eerste streepjes om toch te kunnen communiceren over de dag van morgen. Want er zijn ook nu weer Angels and Heroes voor de laatste loodjes…I’ll be there blijft voor hen het motto. In dank en met een groot besef van nederigheid – hoe hoogdravend dat ook mag klinken – ontvang ik met open armen wat mij toevalt en gegeven wordt. I count my blessings!

Me Stadsie

Zelfs de ambtenarij werkte vandaag mee: Ik kan iedereen aanraden die iets met Burgerzaken uit te stukken heeft, om een afspraak online te maken. Gewoon voor dezelfde dag, en op de minuut af correct,  kom je aan de beurt, althans in Utrecht.
Er is niets zo fijn als een gevoel van thuis komen, waar je ook bent als je dat overkomt, en het blijft bizar door welke ‘kleinigheid’ dat getriggerd kan worden. Vandaag was dat grappig genoeg een affiche aan een boom onderweg naar mijn wekelijkse vertroetelavond in 030, met een aankondiging van een optreden van Waylon. De details ontgingen mij, ik weet ook helemaal niet of ik er echt heen wil, maar de mogelijkheid is er…. Nou de energie nog😉
Want het is me ook vandaag duidelijk geworden: Als puntje bij paaltje komt, kun je nog zoveel willen, maar je lijf geeft de grens aan.

Lijd-draden?

Dat bleek ook maar weer eens toen ik de buurman straks nog even sprak.
Zijn vrouw is nu gelukkig stabiel en herkend iedereen, maar helaas is haar spraakcentrum getroffen door het infarct en het is afwachten of en hoe een en ander zich herstelt. Het zo mogelijk nog bizardere (is dat goed Nederlands? Wordfeud Häfig? Vast niet.) dat nog geen pssr uur lster later, haar moeder in hetzelfde ziekenhuis opgenomen wordt waar zij net naar toe verhuist is, op dezelfde afdeling , met ook een herseninfarct. Dat verzin je niet. Wiens wegen het zijn en wereld het is, even buiten beschouwing gelaten, maar ondoorgrondelijk zijn ze wel… I count my blessings!

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren totdat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid.
Hier begon het:
Open Deuren: Limit to your love

Alle muziek is te vinden op de Playlist “80 deuren verder”
en dank zij Geert @graat nu ook op Spotify.


One Comment on “Geen klap te vertellen (76)”

  1. Geert zegt:

    Zoveel oog voor datgene waar het echt om gaat… Relativerings- en/of incasseringsvermogen bewonderenswaardig…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s