Vastlopertje (35)

80 deuren verder - (35) Help Vanmorgen lig er een mailtje op mijn deurmat met een dringende roep om advies van een goede vriendin en na die mail beantwoord te hebben, ga ik in de weer om het nummer te zoeken  wat ik weet dat ik vandaag voor mijn deuropening nodig heb.
Op mijn Facebook pagina zien mensen iedere dag de deur het eerst en dan verschijnt de muziek erbij. Normaliter vrij vroeg in de morgen. Het blijft mij veel te lang stil vandaag, maar niet in mijn hoofd. Ik kan niet op de zanger komen, een erg sterk meezingnummer waar je vol van onderuit je buik op los kan gaan, Turkse (pop)muziek op zijn best.

Brullen, is dat huilen of zingen

Mooi dat ik ‘m op YouTube niet kan vinden. Ik weet dat de CD beneden in de kast staat, maar ik vertik het om te gaan zoeken en tik in: Turkse popmuziek 1990’s, maar ik verdwaal en raak enorm geïrriteerd. Als ik nog wat pogingen gedaan heb en bijna alsnog opsta, tik ik in de zoekbalk: Blackout en kom dan natuurlijk bij de Scorpions Heel toepasselijk voor hoe ik me inmiddels voel, maar niet wat ik nodig heb. Na even troost gevonden te hebben bij Ahmet Kaya,  een Turks-Kurdische zanger,  tik ik ‘help‘ in, et voila. Gewoon even bijkomen bij de Beatles en straks voor mijn eigen gemoedsrust de CD uit de map trekken en vooral meebrullen, volumeknop hoog.

Stresskip

Er ligt zoveel op me te wachten om te doen dat ik ervan op tilt sla, of althans mijn systeem daar alle signalen voor afgeeft. Het nieuws helpt ook niet mee: studentes rammen hun hoofd tegen een viaduct in Utrecht – te hoge bus en te onoplettende meiden, echt kudt. Ik haat hoofdletsel. Mijn vader vertelde vroeger hoe een soldaat staand op een legertruck onthoofd werd door het viaduct op de Westerkade in Utrecht en een vriendin haar partner werd ook ooit onthoofd bij een motorongeluk. Te heftig al dat nieuws.
Wel heel blij dat Turkije de druk op Syrië opvoert om te kappen met het waanzinnige geweld tegen burgers. En de ‘zakenman’ die de nekbandnepbom om een Australische vrouw heeft gelegd is opgepakt, dat dan weer wel.

Black-outs, ik heb ze op de HAVO gehad met mijn eindexamens, eindeloos lang zitten leren ’s nachts en als dan eenmaal dat papier voor me lag – blanco, niente, noppes, nada. Met hier en daar een nul tot gevolg. Hoe ik uiteindelijk toch geslaagd ben is me een raadsel. Ik hoop dat ik over een paar maanden net zo terugkijk op deze periode, opgelucht dat de dingen gedaan zijn, ook al zijn ze niet perfect en herinner ik me mischien niet meer alle details. Zometeen eerst met de geleende takkenschaar in de tuin de omgewaaide boom te lijf gaan. Lekker woord: Takkeschaar.

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren totdat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid. Hier begon het: Open Deuren: Limit to your love



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s