Het Lied van de Ziel (29)

Wednesday door 10th of AugustAin’t Got No…
Sinds de dag dat ik Wat geeft houvast’ schreef, naar aanleiding van de gruwelijke geweldadigheden in Oslo en Utoya, komt regelmatig het nummer terug dat ik die dag bij had willen voegen maar niet heb kunnen vinden. Ondanks de waardige en zelfs toepasselijker vervanger Gabriella’s song, bleef door alle gebeurtenissen van de afgelopen dagen, ‘Als alles donker is‘, steeds terugkomen in mijn gedachten. Natuurlijk kon ik geen  ‘goeie’ versie vinden, omdat ik er al een in mijn hart had. Feitelijk moet het gewoon de versie zijn van de CD Het Lied van de Ziel van Jan Kortie waar ik op meegezongen heb.

Saruhan CaravanseraiStilte

Als ik dan vanavond De Draai van Geert lees, komt het snoeihart binnen wat hij schrijft over ‘moeke’ die al 19 jaar blind was. “Als morgen de kist dicht gaat wordt het licht niet donker“. En als vanzelf zoek ik bij gebrek aan mijn lied van de ziel de Moonschein Sonate op, denkelijk het eerste stuk klassiek waar ik als kind door geraakt werd. Ik herken de signalen. De stilte begin een weg naar mij te zoeken. Stilte waar ik vroeger stapeldol van werd, omdat ik hem alleen maar kende als zwanger van onuitgesproken woorden, maar waar ik van heb leren houden om alle grote en mijn kleine röring in de wereld te kunnen verteren. Voor wie het niet kent onbegrijpelijk, maar ik voel het verlangen naar een paar dagen zonder enig ander geluid dan potten en pannen of van de natuur groeien.

Macht en Onmacht

Ik pak nog een stukje De hoop van Yowhannes mee en ben onder de indruk van het incasseringsvermogen wat de naar Italië teruggestuurde asielzoeker,  in ieder geval op het moment van de opnames, uitstraalt.
Het incasseringsvermogen van veel Engelse jongeren is duidelijk ook heel erg lang op de proef gesteld, want hoe onvergefelijk het ook is wat er gebeurt, het heeft heel wat aanleiding en aanloop nodig om over deze grenzen heen te gaan.

iPad con dock y teclado inalámbrico

Image via Wikipedia

En ja, er is absoluut sprake van bewustzijnsvernauwing door de ‘lekkerte’ van gefrustreerde energie die onder invloed van drank, hormonen en wie weet wat meer, een weg naar buiten vindt, maar alleen met de constatering dat het hier gaat over uit de hand gelopen agressie tegen de politie en doorgeslagen verlangesn naar iPads en flatscreens zijn we er niet. Het gaat hier ook over langdurig onmachtig voelen om naar een vorm van macht te grijpen.
Als je het lied van je ziel niet meer kunt horen omdat je, om wat voor redenen ook, verbitterd bent en je hart onlesbare dorst heeft naar ‘iets’,  is ieder mens tot veel verschrikkelijks in staat, dus met alleen naar de ander wijzen zijn we er niet. Maar voor bij jezelf te rade gaan, is wel eerst een vorm van rust, van stilte nodig, en de wereld holt door. De meeste beleidsmakers en wereldleiders ongetwijfeld ook.

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren tot dat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid. Hier begon het: Open Deuren: Limit to your love



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s