Wanneer is het genoeg (27)

Maandag 8 kleine deurI’m a cliché
Een paar jaar terug zei Jan Kortie, toendertijd mijn leraar, “als je heel lang te maken hebt met tegenwind, wordt het misschien de hoogste tijd om de andere kant op te gaan fietsen”.
Een briljante eye-opener voor iemand die van jongsafaan gewend is haar eigen boontjes te doppen,  moeilijkheden als uitdagingen te zien voordat dat ‘hot’ werd, en te pas en te onpas de optimist zelve te blijven.  Sinds een paar jaar krijg ik echter zoveel ‘uitdagen’ op mijn bordje, dat de rek er regelmatig uit lijkt te zijn.

Waar zijn vrienden ook alweer voor

Het grootste probleem met positivo’s zoals ik: dat ze zich bij erg veel tegenslag eerder terugtrekken dan uitreiken en om ‘hulp’  vragen. Een erg vies woord voor zelfredders. Een befaamde blinde vlek ook voor hulpverleners in het algemeen.
Ik ben alweer een tijdje aan het trainen in het vragen van advies en assistentie op gebieden die buiten mijn bereik liggen. Bijvoorbeeld niet in mijn eentje een verhuizing willen voorbereiden én uitvoeren. Maar het blijft een moeizaam want onwennig proces om tevoorschijn te komen juist als ik iets nodig heb. Telkens weer blijk ik daarin nog veel te leren te hebben. Op dit moment slaan een aantal vrienden me daarmee flink om de oren, en terecht.

Carolien en Carla GeurtsenPavlov

Er komt een herinnering boven drijven die ik voor ieder van mijn vrienden of cliënten als uitermate droevig zou bestempelen maar die ikzelf absoluut niet als zodanig beleefd heb.  Het was nu eenmaal zo. Thuis speelden er zoveel lastige zaken, dat ik geen vriendjes of vriendinnetjes mee naar huis mocht nemen. En blijkbaar heeft die combi zich goed in mij verankerd. Bij moeilijkheden: terugtrekken in solitude. Heel bizar inzicht op latere leeftijd voor iemand die denkt zoveel zelfkennis te hebben.

Gesloten Deuren

Gevangene Gesloten Deuren - Berend Quest

Mogelijk werd de rijping van dit inzicht voltooid door de sobere tweet die ik gisteren kreeg van Berend Quest en zijn nieuwe blogpost, getuigend van grote moed en schrijnend bijna alleen gedragen leed. Gesloten deuren. Niet voor weke dagen. Maar delen is wel vermenigvuldigen, van draagvlak, bedding en support. En deuren die daardoor wie weet weer open kunnen.

BuigenRauwe Rouw

Wanneer heb je verlies, een grote tegenslag of verraad genoeg verwerkt? Kan dat überhaupt in alle gevallen en wat heeft het nodig? Als je er geen gat meer inziet, moet je er dan ook altijd doorheen? Ik weet het niet. Maar ik ben zo te voelen in weer een volgende fase beland: Nog wat dieper buigen als een deur zo klein is en kijken of er een fiets aan de andere kant staat.

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren totdat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid. Hier begon het: Open Deuren: Limit to your love


6 reacties on “Wanneer is het genoeg (27)”

  1. Sander zegt:

    Wat een herkenbaar stukje, Carolien. Ik hoor van mijn leraren altijd (met schamper lachje er onder): Sander doet het graag zelf. Dankjewel voor het diepere inzicht! Want er is op dit gebied veel te leren. Het gaat niet over het kunnen dragen, de wind kunnen weerstaan. Soms zijn er van die engelen (andere mensen) die je zachtjes wijzen op de andere richting. De andere mogelijkheden.

    Doe wat je doet, ook de dingen die je niet leuk vind, met liefde, acceptatie en doe ze helemaal. Gek genoeg veranderen dingen dan vanzelf. Als je het maar liefdevol doet.

  2. Lieve Carolien,
    Wat een prachtig mooi blog met veel herkenning! Gelukkig is de tijd van horen, zien en zwijgen voorbij en mogen wij als wezen in een lichaam opkomen voor ons zelf en daar bewustzijn over krijgen.
    Marinus van den Berg heeft dat in een voor mij althans prachtig gedicht verwoord. Dit heb ik 4 jaar geleden voorgelezen bij de begrafenis van mijn moeder.
    Iemand die jou draagt

    Iemand die jou draagt
    Iemand die met jou gaat
    Iemand die jou wil zien
    Iemand die jou niet vergeet
    Iemand die jou steunt
    Iemand met een naam
    Iemand met een gezicht
    Iemand die je mag roepen
    Die iemand is er
    Soms zelfs meer dan een
    Als je denkt
    Ik heb niemand
    Ik moet het alleen doen
    Ik kan niemand lastig vallen
    Die iemand is er
    In de nacht van je leven
    Als je het niet kunt geloven.

    Iemand die jou draagt
    Die is er
    Als je je laat dragen

    Als geloof vertrouwen wordt.

    Moniek Jongerius

  3. Wát een prachtig gedicht, dank je wel!

  4. jrf_nl zegt:

    He wat grappig om hier de naam Jan Kortie tegen te komen… dat schoolkoor waar hij lang geleden mee begon was op mijn school😉

    Mooi stukje!

  5. Dank je wel, wat leuk. Vandaag komt hij (Jan) nog een keertje terug!
    Hartelijke groet, Carolien


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s