Amsterdamned (6)

Mustafapasa, CappadociëAmsterdam
De Kraaij is overleden.  En alhoewel er iedere dag veel mensen overlijden en ik al heel lang niet meer gedacht heb aan de goede man, blijft het wel een beetje hangen. Gewoon omdat hij een van de zwartwit slapstick TV iconen uit mijn jeugd is, maar ook omdat ik mijn leven lang steeds weer terugkom bij Amsterdam. Ik ben er de eerste zes jaar van mijn leven opgegroeid, heb er eindeloos veel heimwee naar gehad, gepubert en gezworven en tegenwoordig kom ik er weer veel voor mijn werk.

De eerste keer dat ik in de buurt van mijn oude huis reed, op de Domela Nieuwenhuisstraat, moest ik er gelijk even langs. Het gebouw was weg, dus reed ik wat door naar achter, waar een soortgelijk oud flatgebouw stond als waar ik toen in woonde. In gedachten zag ik de gangen naar de berging waar we in speelden. Veel meer valt er eigenlijk niet te vertellen, behalve dat ik terugreed met dierbare herinneringen die langskwamen. Hoe mijn vader mijn buurmeisje en mijzelf naar de kleuterschool bracht, en hoe hard we dan reden. Om op tijd te zijn, maar vooral ook omdat we dat leuk vonden. “Harder, harder”, riepen we en gierend van de vrolijke zenuwen kwamen we dan aan op school. Later bleek dat mijn buurmeisje wagenziek was. Ik heb me wel eens afgevraagd of dat door deze ritjes gekomen is. Het zal toch niet?!
Een paar jaar geleden ontmoeten wij elkaar weer, wat erg leuk was, zelfs buitengewoon gezellig. We zijn een keer uit eten geweest en hadden heel veel gespreksstof. Geen enkele aanleiding tot ongemakkelike stiltes. Er volgde nog een etentje en een verjaardag.  Tot ik op een keer een afspraak af moest zeggen. Daarna heb ik nog wel een poging of twee gedaan om het contact weer op te pakken maar het bleef stil aan de andere kant. Ik heb me dat wel aangetrokken, én omdat zij een brug vormde met mijn gelukkige kindertijd, van vóór het drama van de verhuizing naar Utrecht met een conservatieve katholieke school én omdat ik het een hardstikke leuk mens vond geworden. Ik blijkbaar in haar ogen niet, of niet genoeg.

Zelf hou ik heel erg van deuren open houden, of een relatief goede afronding als iemand een deur wil sluiten achter een vriendschap of relatie, en ik Amsterdam anderskan niet zo goed uit de voeten met onuitgesproken “goodbyes”.Ik weet nog dat ik  het tijdelijk – voor zo’n jaartje of tien – uitmaakte met een vriendin waarmee ik in een woongroep gewoond had. “Ik wil geen vriendin meer met jou zijn want ik ervaar je als te claimend, het benauwd me teveel.” vertelde ik. Alhoewel heel spannend om te doen, gaf het mij lucht. Het deed haar zeer maar wel konden wel allebei relatief gemakkelijk verder door één deur. Mogelijk ervaren anderen míjn houdig weer als benauwend. Interessant gegeven.

Met Amsterdam ben ik er nog niet helemaal uit, de deur staat op meer dan een kier. Wie weet ga ik er nog even wonen om onze relatie te onderzoeken.



80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren totdat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid. Hier begon het:
Open Deuren: Limit to your love
Playlist 80 deuren verder


2 reacties on “Amsterdamned (6)”

  1. Elina Esveld zegt:

    Wat schrijf je toch mooi!

  2. Dank je wel, Elina!! Fijn om te horen!
    Hartegroet Carolien


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s