Krakkemikkig (4)

Krakkemikkige deurenHet Moet en Het Zal   –  Enough is Enough
Je kleinzoon formuleerde het heel helder: “Als er wat in de tuin moet gebeuren opa, dan ga jij in een stoel zitten met een drankje en vertelt mij wat ik moet doen. Jij houdt de regie maar komt die stoel niet uit!”

Je na een dag herinneren dat je om 6 uur ’s ochtends wakker werd door een grote klap buiten: een stuk losstaande schutting (of twee eigenlijk) waren op je auto gevallen, alleen wist je dat toen nog niet. Je ging je bed uit om de schade te bekijken. Het stormde en regende nog steeds. Met heel veel moeite kreeg je de zware schutting opgetild van je auto, je moest even tegen het hek leunen om bij te komen. Enerzijds was je erg  opgelucht dat het jouw auto was en niet die van de buurman, anderzijds kon je jezelf wel op je kop slaan dat jullie de avond te voor het schuttingpaneel niet vast hadden gezet. Gevolg: Een flinke deuk in de auto, maar nogmaals: gelukkig niet die van de buurman!

Moeizaam liep je het huis weer in en klom je de trap op, om nog even verder te slapen. Dat lukte met moeite. Toen werd je om acht uur wakker, naar adem happend. Je werd bang, iets wat je feitelijk niet kende, of wat in ieder geval lang geleden was. Het trok weg, dus ging je rustig douchen om je klaar te maken voor je periodieke controle-afspraak met de huisarts, je voornemend om ook even te vertellen wat er nu weer voorgevallen was. Na aankleden beneden gekomen werd je ineens weer beroerd, benauwd op een manier die je niet kende, wat was er in godsnaam aan de hand, dit leek in de verste verte niet op een astma aanval. Je kon naar lucht happen wat je wilde, maar het leek je niet te bereiken. Je zakte door je knieën en werd opnieuw bang, om je heen kijkend naar de telefoon, deze keer vast van plan om 112 te bellen, maar je kon niet bij de telefoon komen en dacht werkelijk dat nu je einde gekomen was. Er schoot van alles door je heen. Heel heel langzaam begon je je beter te voelen, bracht je jezelf ertoe in de auto te stappen en op weg te gaan naar de huisarts. The rest is history.
Op de eerste hulp vertelde je wel iedere keer over de schutting, de deuk in je auto, en het geluk dat het die van jou was en niet die van de buurman, maar verzuimde te vertellen dat dat om 6 uur die ochtend was gebeurt. Wij legden het verband niet, dachten dat het de avond ervoor gebeurd was en vroegen niet door.  Bij ons bleef het 8 uur voorval op de voorgrond staan. Zodoende koppelde niemand het ene feit aan de andere: oorzaak en gevolg.

Gelukkig herinnerde jij je gisteren alles weer in de juiste volgorde en was toen als geen ander doordrongen van het feit dat je je letterlijk en figuurlijk vertild had. Ikzelf ben allemachtig blij dat ik mijn verzuim om te checken of dat schuttingpaneel inderdaad vaststond (zoals ik dacht), niet heb hoeven bekopen met een project “verwerking schuldgevoel over nalatigheid met dodelijke afloop”, al heeft het me flink bezig gehouden.

De winst is gelukkig ook groot:  je weet nu tenminste dat je kransslagaders er mooi uitzien, je geen mild hartinfarct hebt gehad en je hart er nog een goed poosje mee door lijkt te kunnen. Je hebt een antibioticakuur voor een infectie aan de luchtwegen gekregen die mogelijk je conditie gaat verbeteren.
En Last but Not Least: Je bent zelf nu ook doordrongen geraakt van het feit dat je het in ieder geval voorlopig wat rustiger aan moet doen.

Ook niet onbelangrijk: Je dochters hebben hun bezorgdheids- versus betuttelingscoördinaten kunnen herijken en we weten weer wat we aan elkaar hebben.   Jij voelt je serieus genomen door ons en wij door jou😉 Mede danksij je kleinzoon.

Je klonk ontspannen aan de telefoon vanmorgen, dat ga ik vandaag ook doen!

Het Moet En Het Zal – Enough is Enough
De Dijk met Solomon Burke

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren tot dat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid. Hier begon het: Open Deuren: Limit to your love


3 reacties on “Krakkemikkig (4)”

  1. Voor alle betrokkenen niet alleen een letterlijke (zie eerdere column) maar ook een figuurlijke “wake-up call”. Ongelooflijk. Mooi dat herijken; niet alleen jullie betuttelings- maar vooral ook zijn levenscoordinaten!! Fijn!!

  2. Heel fijn om te lezen. In meer dan een opzicht. Als tuindeuren die even helemaal open gaan. Lekker doorwaaien. Wat een uitgang leek blijkt een doorgang. Voor kleinzonen en opa’s, dochters en vaders. Zon waait weer in hun gezicht. Warm (verhaal)…

  3. Dank jullie wel allebeiden, Anita en Geert!

    Thank God dat ik dit project met mezelf afgesproken had, daardoor blijft de boel een beetje bij elkaar, of komt weer samen als ik even uiteen dreig te vallen, en jullie respons geeft me de opsteker dat het niet doodsaai is om te lezen, dé reden om niet te publiceren. ,,,ik had het afgesproken met mezelf, anders weet ik niet of ik het gedaan had….


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s