Rust Roest – lange dag (3)

Pied Piper oftewel: Het leven blijft lonken
Ik werd vanmorgen hondsberoerd wakker met pijn in mijn keel en een zwaar hoofd. Na mijn ochtend afspraken afgezegd en middag afspraken omgezet te hebben naar de avond wilde ik me net nog eens omdraaien in bed toen de telefoon ging. Het was mijn vader, of  ik om twaalf uur de stenenbezorger, (geen familie), op wilde wachten bij hem thuis omdat hij naar het ziekenhuis moest.

Huh?? “Ja, want hij zat bij de huisarts vanwege aparte benauwdheidsklachten, en ja inderdaad hij werd door de ambulance opgehaald”…

Beamend dat ik het in orde zou maken, maakte ik vaart met opstaan en vertrek. No way dat ik op die vermalijde 500 stenen zou gaan zitten wachten die graag zo dicht mogelijk tegen het hek geplaatst moesten worden vanwege parkerende auto’s….. Hij is al maanden bezig zijn tuin op orde te krijgen, sjouwt zich de klere, ook in het hete weer. Hij heeft wel gedeeltes van het werk uitbesteed aan klein en ex-schoonzonen maar doet nog steeds erg veel van het zware werk zelf , alsof hij iets te bewijzen heeft op zijn bijna tachtigste  of op de vlucht is voor wat de rust hem zou kunnen aandoen.
Met één schoen aan en sleutels zoekend belde ik Zus die gelukkig al ter plaatse in hetzelfde ziekenhuis en ook nog op de hartafdeling werkt, dus was zij al aanwezig om hem op de eerste hulp op te vangen – alsof hij dat nodig had.

Hij was absoluut niet lekker maar nog perfect instaat zijn verhaal te doen. Na alle nodige onderzoeken bleken de bloedwaardes inderdaad aan te duiden dat hij in ieder geval een mild hartinfarct had gehad en dat het nog steeds onrustig was. De dienstdoend arts besloot, tot onze opluchting, hem te houden om verder onderzoek te doen. Mijn vader zag zichzelf alweer naar huis gaan om de komst van de stratenmaker aankomende zaterdag voor te bereiden. Ik heb het callcenter gebeld met het verzoek de chauffeur de stenen strak tegen het hek te laten plaatsen, en zo gebeurde het ook. Het bewijs ervan overlegde ik bij terugkomst: Ik heb er een foto van gemaakt om mijn vader ervan te overtuigen, toen ik even wat spulletjes voor hem ging halen thuis.

Toen hij eenmaal vijf uur later met flink wat bloedverdunners en een antibiotica kuurtje voor de ook aanwezige luchtweginfectie lekker in een bedje de Tour de France lag te kijken, bleek dat hij vanmorgen  zo beroert wakker was geworden dat hij niet eens meer naar de telefoon had kunnen kruipen om 112 te bellen, maar gelukkig weer een beetje opknapte en zichzelf naar de huisarts had gereden. Ik werd superblij dat we deze keer een herkansing kregen en de geschiedenis zich niet letterlijk herhaalde, waarbij ons mam enkele jaren terug in een 112 telefoontje gebleven was.
Morgen krijgt de huisarts een bloemetje omdat ze zo direct en adequaat gehandeld heeft: “Zó ken ik U niet, Mijnheer Geurtsen!”, en “nee u gaat niet zelf rijden want ik weet niet wat er aan de hand is, stel je voor dat het onderweg weer gebeurt”. “Nou, zei mijn vader: dan zet ik de auto toch aan de kant”. De dokter zei terecht: “En dan wat”?

Op de terugweg kreeg ik een telefoontje of ik de avond afspraak ging halen, dat lukte met vier minuten voorsprong op de deadline. Mijn ex legde de laatste hand aan het voorlopig koopcontract voor het huis en de aanstaande kopers zaten op de bank te wachten. Ik liep regelrecht door naar de koelkast en haalde er een fles rosé uit: “Beetje onconventioneel”,  zei ik, “om voor het tekenen een fles open te trekken, maar ik heb wat te vieren, en schonk de vier glazen vol.

Morgen een katheterisatie en dan weten we meer.
Wel familie:

m

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren tot dat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid. Hier begon het: Open Deuren: Limit to your love


4 reacties on “Rust Roest – lange dag (3)”

  1. Spannende dag! Morgen hopelijk alles open (deuren maar zeker bloedvaten…). Sterkte met alles.

  2. Spannend idd. Voor je vader misschien ook wel goed om zo eens tegen zijn grenzen aan te lopen. De mijne had een paar grenzen nodig, maar weet ze nu te liggen en geniet. Vaders doen vaak net alsof ze nooit iets mogen mankeren.

  3. So very very true – zie blog van vandaag voor het vervolg Kwartje is gevallen😉 Dank voor je respons!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s