Duizend ogen vol liefde

Ik rij door de stromende regen richting Dieren terwijl mijn ogen vallen op de enorme bos Pauwenogen die op het dashbord ligt. Heel, heel lang stonden ze bij mij in de huiskamer en vorige week moesten ze ineens de auto in. Nu weet ik wat ik ermee ga doen. Het zijn mijn bloemen voor Dieneke, naar wie ik onderweg ben.

Eén dag samen op een bootje, tijdens Sail Amsterdam. Gelegenheid: Verjaardag van een gemeenschappelijke vriendin. Als ik aan boord stap, valt ze me al op, een goedlachse en helder uit haar ogen kijkende vrouw met wat vermoeide trekjes in haar gezicht. Ik plof naast haar neer en vanaf dat moment is er een vanzelfsprekende vertrouwdheid, alsof we elkaar al jaren kennen. Ze heeft die nacht bijna niet geslapen omdat ze een trouwerij heeft gehad (gewerkt dus) en haar lijf zit haar een beetje dwars. ‘s Middags na de koffie met taart en vóór de bubbles doet ze na lang aandringen een dutje op de bodem van de boot. Ik geef haar m’n jasje voor onder haar hoofd omdat haar nek in een wokkel ligt. Die dag maak ik van haar de meeste foto’s, ongegeneerd realiseer ik me nu. Wanneer we praten gaat het over haar werk, onze kinderen, familie, haar kleinkinderen en haar grote liefde Dick. Onze belangstelling in elkaar is groot met een gevoel van ‘wij gaan elkaar zeker weer zien’.

Aan het eind van deze prachtige voortijdige viering van onze vriendin haar verjaardag, belt ze haar man om te vertellen hoe laat we weer aanmeren bij ons vertrekpunt. Hij heeft haar vanuit het oosten van het land gebracht en komt haar ook weer ophalen. – Later zal ze hier nog aan refereren: “Ellen heeft nog nooit haar verjaardag twee maanden vroeger gevierd”. Ik aarzel nog even omdat ik de man die bij deze vrouw hoort graag wil ontmoeten. Haar verhalen en de innige verknochtheid die ze uitstraalt, hebben me nieuwsgierig gemaakt. Toch stap ik met twee klinkende zoenen vroegtijdig van boord bij het Centraal Station om de trein terug te nemen, niet wetende dat ik Dick vier weken later zal ontmoeten onder omstandigheden die geen van ons voor mogelijk of wenselijk hield.

Op donderdagavond 30 september schud ik hem innig de hand en zeg: “Toen ik haar ontmoette was het liefde op het eerste gezicht”. “Houden zo”, zegt hij, “houden zo!” Die middag heb ik hem voor het eerst gezien terwijl hij hun kampeerbusje voorreed om daarin zijn Dieneke naar haar laatste rustplaats te rijden. Zonen en kleinzonen tillen haar in hun vertrouwde en gebutste kameraad. Met rechte rug stapt hij achter het stuur en slaat de deur achter zich dicht, bijna de neus van de begrafenisondernemer rakend die hem nog wat wil vertellen. Voor de laatste keer alleen met zijn Dien. Ondanks aandringen van bezorgde familieleden wil hij er niemand bij op die rit.

Ik had die ochtend besloten dat ik haar wilde zien om ook ten diepste te kunnen geloven dat ze  overleden was. Daar lag ze in een zee van bloemen,  in haar prachtige bruidskleding, temidden van haar kleinkinderen die haar haren en handen streelden, bloemen op haar borst legden en op de kist wezen naar welk deel zij geschilderd hadden. In vier weken tijd waren Dieneke en haar familie van ‘een beetje moe’ via de diagnose leukemie naar einde verhaal getorpedeerd. Onvoorstelbaar en zo waanzinnig snel. Geen tijd om aan het idee te wennen, als dat überhaupt al mogelijk is.

Gelukkig is voor een heel klein gedeelte haar fysieke afwezigheid minder ondragelijk. Want Dieneke heeft wel zo enorm intens geleefd, geliefd en genoten, dat de Goeie Vaart herinneringen aan haar onvergetelijk zijn voor eenieder in wiens leven ze een grote of een kleine rol vervulde. Dit maakte Dick ook driedubbel duidelijk bij de afscheidsdienst en de borrel ‘s avonds. Hij herhaalde het nog eens voor de zaal van 500 mensen: “Blijf haar herinneren en blijf bij mij komen om samen met mij over haar te praten!”
Zeker Dick, ik blijf innig verliefd op haar! De vrouw met duizend ogen vol liefde. Trots als een pauw op haar familie, kinderen en kleinkinderen.
Dieneke, ik had je heel erg graag langer en beter willen leren kennen! Maar wat ben ik blij met die 8 uur samen op dat kleine bootje!
Liefs en dikke kus.


11 reacties on “Duizend ogen vol liefde”

  1. Sabine zegt:

    Wat heb je dit prachtig geschreven zeg! Ik had tranen in mijn ogen en kippevel!

  2. Dank je wel Sabine! Het blijft me verwonderen hoe taal en woorden diepgang en emoties weer kunnen geven en door kunnen geven. Heel bijzonder.

    Hartelijke groet, Carolien

  3. Dick Zweers zegt:

    Lieve Carolien,
    Ik heb je al via een E-mail laten weten hoe bijzonder jouw stukje over Mijn Dieneke bij mij is binnengekomen. Het is uitzonderlijk dat iemand in staat is met een treffende omschrijving een periode van vier weken samen te vatten. Zeker omdat Dieneke op 4 september voor het eerst in jouw leven kwam. Ik hoop dat het je lukt om van Dieneke te blijven houden. Ik zal jouw schrijven binnen de familie en vrienden verspreiden en de brief zorgvuldig bewaren.
    Met veel bewondering,
    Dick.

    • Dank je wel Dick, ik stel het op prijs dat je ook hier een reactie wilT geven op wat ik geschreven heb.
      Het was voor mij heel bijzonder om het te schrijven en aan jou te sturen, maar ook zeker om het online te zetten, omdat het toch een heel intiem verhaal is.
      Ik ben erg blij dat het bij jou in goede aarde gevallen is. En ja, ik blijf zeker van Dieneke houden, dat gaat vanzelf.

      Wie weet tot ziens hier of bij jullie in de buurt, en ik wens je veel sterkte, warmte en gezelschap waar nodig en rust in je herinneringen aan jullie gemeenschappelijk leven waar gewenst.

      Heel veel liefs,
      Carolien

  4. Petra Paanen zegt:

    Lieve Carolien,

    Dank dat ik via jou Dieneke en Dick heb mogen leren kennen. Ik weet dat juist jij in staat bent om van Dieneke te blijven houden. Jij hartenvrouw.

    Veel liefs, Petra

  5. Gabrie Rietbergen zegt:

    Carolien,
    Wat heb je een mooi blog verhaal geschreven. Zoals Sabine zegt, kippenvel.
    Bijzonder dat je dit met ons deelt.
    Hartelijke groet, Gabrie Rietbergen

  6. Onno Walda zegt:

    Mijn eerste ontmoeting met Diekneke was in Juli 2009 tijdens een overleg van docenten Watersportvereniging Giesbeek, buiten op het terras. Wat een heerlijke no-nonsens vrouw!
    Gezellig zodra mogelijk, zakelijk als het moest. Mijn tweede en helaas laatste ontmoeting was bij Dick en Dieneke thuis in mei 2010, als vanzelf was ik opgenomen in de club, gastvrij, vrolijk, opgewekt, humoristisch enz.
    Dick, sterkte!
    Onno

  7. Rita zegt:

    Op advies van Dick je bijzondere woorden gelezen, j
    Het kan niet anders dan dat zo verschrikkelijk veel mensen haar missen.
    ik zie het als een voorrecht dat ik haar mocht ontmoeten, zo’n heerlijk en warm mens.
    Rita


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s