Ik vroeg hem ten huwelijk

Eerder verschenen in Trouw/Schrijf je in de Krant: 5 nov 2009

Vandaag is het precies 21 jaar geleden dat ik trouwde met de vader van mijn zoon. Twee vrijgevochten zielen, maar samenwonen was behalve ‘not done’ in Turkije, toendertijd ook nog illegaal en we zaten echt niet te wachten op uit de school klappende buren, met alle gevolgen van dien.

Ik vroeg hem ten huwelijk na een ochtend zenuwachtig heen en weer geloop door Antalya, samen met mijn beste vriendin en adviseur in deze. Winkelen, koffiedrinken, wandelen, en ondertussen maar praten over de mogelijkheden en de consequenties daarvan. Zij was immers opgegroeid in Turkije, wist heel erg veel van de cultuur en als Duitse van geboorte ook van de mijne.
Onze kennismaking was een vrij absurde geweest: Ik ging met Pasen een weekje naar Turkije omdat ik niet thuis wilde zitten kniezen terwijl mijn toenmalige vriend met zijn nieuwe liefde op vakantie ging. De hotels op de Canarische eilanden waren volgeboekt en het reisbureau adviseerde een hotel in Antalya. Na enige aarzeling boekte ik een week in een vijfsterrenhotel, met een goede weersvoorspelling als bonus.
Dat jaar sneeuwde het voor het eerst in twintig jaar aan de zuidkust. Veel mensen hadden nog nooit van hun leven sneeuw gezien. Onze terugvlucht werd twee keer uitgesteld. Daardoor leerde ik de knappe receptionist beter kennen. Hij reedt de piloot naar en van het vliegveld en checkte ons bij terugkomst weer in.
Mijn vriend belde mij bij zijn thuiskomst ongerust op en vroeg jaloers of ik iets had met die man die de telefoon opnam. Ik was me van geen kwaad bewust en verklaarde hem voor gek. Hij was tenslotte degene die de hort op was gegaan. Met mijn vriend zijn intuïtie was niks mis, alleen wist ik dat zelf nog niet. De avond voor de derde vertrekpoging gingen we met de gestrande groep en de halve receptie stappen. Murat en ik maakten tot slot één dansje op ‘Women in Red’. Wel met wat kriebels, maar zonder te zoenzoenen namen we afscheid, na zijn hartelijke uitnodiging om toch vooral terug te komen.
Vervolgens schreven we elke dag brieven en verbelden minstens één vliegticket voor het weer vakantie was. Diezelfde zomer vertrok ik voor drie, vier, vijf of zes weken, al naar gelang het zou bevallen. Ik bleef er zes, woonde bij hem en zijn vrienden in huis en we werden smoorverliefd. Aan het eind van de volgende (herfst)vakantie kreeg ik het op mijn heupen en wilde doorpakken met deze man.
Op die middag voor mijn vertrek ging ik naar de bloemenkas op weg naar Hotel Club Sera waar Murat werkte en daar kocht ik een prachtige roos. Toen zijn shift erop zat vroeg ik hem ontzettend nerveus ten huwelijk.

Na tien jaar was het klaar. Hij is nu gelukkig getrouwd met een geweldige vrouw, we komen regelmatig bij elkaar over de vloer en werken ook samen. Toen ik mijn zoon vroeg of hij het erg vond dat we gescheiden waren, zei hij: “Nee hoor, jullie zijn toch vrienden!” En dat op 2000 km afstand!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s