Om de Dooie Dood Niet!

Posted on oktober 11, 2009 by Carolien Geurtsen

Utrecht 1984, H. de zus van mijn vriend, is net terug uit Italië en heeft haar ex Remo ook gezien. Deze keer geen vrolijke vakantieverhalen. Ze was onder de indruk van hoe slecht het met hem leek te gaan, ongelukkig en uitgeblust, alle veerkracht weg: ‘Hij lijkt wel 10 jaar ouder’, zegt ze, ‘en hij drinkt vaak en veel.’

Remo’s vader heeft onlangs MS gekregen en zit al in een rolstoel. Als oudste van het gezin geeft hij zijn studie eraan en zijn geplande toekomst op, om voor het gezin te gaan zorgen waarvan de vader nu door zijn ziekte als kostwinner weggevallen is. Net als zoveel jongeren overal ter wereld die daar de kans voor hebben en die door de week hard en monotoon werk doen, gaat hij ieder weekend stappen en stevig drinken.
H. vertelt ons later dat ze toen ze hem voor het laatst zag, wegrijdend na een gesprek in de kroeg, bezorgd was over zijn drankgebruik en rijstijl, roekeloos haast. Ze heeft nu een innige relatie met Meo, een vroegere vriend van Rem en ze lijkt zich verscheurd te voelen tussen blijdschap over haar nieuwe vlam en medeleven met haar oude liefde en zijn familie die haar nog steeds na aan het hart ligt.
Een dag later komt ze haar broer en mij ontzet vertellen dat Rem zichzelf doodgereden heeft. Met zijn broer en nog twee vrienden waren ze met een stel anderen ’s nachts na het stappen door de bergen naar huis toe geracet om onderweg om het hardst rotondes te nemen. Rem was uit de bocht gevlogen en tegen de vangrail geknald. Hij was uitgestapt, had gevraagd hoe het met iedereen was, nog even gecheckt of de radio het nog deed om vervolgens in elkaar te zakken: dood.
Wij ontzet, H verslagen, familie en vrienden wanhopig.

Twee weken later zijn Remo’s broer Romelo en zijn twee vrienden, allen medepassagiers bij het ongeluk, in een nieuwe auto onderweg naar Nederland; wegvluchtend naar het Mekka van softdrugs en hopend daarmee vergetelheid te vinden voor de nachtmerrie waar ze zich sinds 14 dagen in bevinden.
Ik lig in mijn bed op mijn eigen slaapkamer, F in het zijne, ons samenwonen bevalt zo het best : alleen bij elkaar slapen wanneer we echt bij elkaar willen zijn, en vannacht is dat niet het geval.
Ik word wakker door een stem, het lijkt verdomme die van Rem wel. Boos check ik of ik nog slaap en droom of dat iemand mij – geheel ongepast – in de zijk neemt.
Op dat moment ben ik 27, heb sinds mijn 6e redelijk wat ervaring met helderziende en bewuste dromen maar met zoiets als dit: een overledene die tot mij spreekt – nog niet ,en ik vertrouw het  dan ook niet als de stem me vraagt toch alsjeblieft op te letten omdat hij een boodschap heeft voor de 3 jonge mannen die onderweg zijn. En voor H. naar later blijkt trouwens ook.
Op mij komt ‘t allemaal niet zo geloofwaardig over en ik beloof het meer om eraf te zijn dan dat ik er het belang van inzie, al is er een langzaam groeiend besef van dat dit geen droom is maar iets heel authentieks en er dus misschien wel iets bijzonders aan de hand is. De volgende dag zullen de mannen komen eten en tot op het laatst twijfel ik of ik erover zal beginnen.

Het is een terneergeslagen zooitje ongeregeld wat binnenkomt en zich lijkt te warmen aan de wijn, de sfeer en ons gezelschap, met de neuzen richting stad om later op de avond sterker spul te gaan scoren. Toch blijven ze plakken en pas bij de koffie breng ik mijn ervaring aarzelend ter sprake. Als ze heel happig zijn om meer te horen, vertel ik ze ieder de drie vier zinnen die aan hen persoonlijk gericht zijn. Stuk voor stuk zijn ze ervan ondersteboven, ontroerd, geraakt en opgelucht. Het lijkt ze allemaal iets te brengen van verlossing. Voor mij en F. is het bizar om de impact te zien en hoe iedereen ervan opknapt.

Het blijkt dat Remo’s jongere broer veel wroeging heeft: hij heeft zijn broer verwenst ertussenuit geknepen te zijn: Hij moet nu voor de familie zorgen. Voor een van zijn twee vrienden was dit ongeluk al een derde met dodelijke afloop in een jaar geweest waardoor hij ervan overtuigd was geraakt dat hij ‘bad karma’ had en het over ieder van die mensen afgeroepen had dat ze nu dood waren en Remo’s dood dus ook zijn schuld was. Om diezelfde reden was hij ook met veel moeite de auto naar Nederland ingestapt. Grote kans dat een van zijn medepassagiers het door zijn aanwezigheid niet zou overleven.
De aan hem gerichte boodschap, en trouwens gedeeltelijk de overall inhoud, was dat Remo behoorlijk bewust met zijn leven gespeeld had; het niemand anders schuld was dan  zijn eigen, én hij het derhalve logisch vond dat zijn broer hem verwenste. Hij had nog toegevoegd dat iedereen lekker door moest gaan met ademhalen en leven en alles voor iedereen beter zou gaan binnen korte tijd maar vooral dat hij vrede had gevonden in de dood.

Toen vertelde H. dat Remo haar geluk toe had gewenst met haar nieuwe vriend Meo en vertelde dat ze er goed aan gedaan had het met hemzelf uit te maken – dat hun laatste gesprek in de kroeg haar het gevoel had gegeven of Remo afscheid aan het nemen was. Hij vroeg vergeving voor allerlei van zijn gedrag tijdens hun relatie. Ze had er een unheimisch gevoel bij gehad en hem ook gevraagd of hij soms van plan was weg te gaan.

Al met al een bijzondere ervaring, toen nog uniek in mijn soort, die uiteindelijk in al zijn eenvoud heling bracht voor alle betrokkenen, met als bizar hoogtepunt dat de vader een week na terugkeer van de jonge mannen uit zijn rolstoel stapte en na enig vallen en opstaan nog tijden heeft gelopen. Ik voelde me uiteindelijk vooral vereerd en dankbaar dat ik zo een katalysator en boodschapper had mogen zijn van details waar ik voordien geen weet van had en die er blijkbaar zo toe deden. Innerlijk stelde ik me beschikbaar voor vaker en meer als dat nodig en handig zou blijken.

Aldus geschiedde!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s